Reisverslag van de Vakantie te Andorra 2006

In het jaar 2006 wordt verwacht dat een vakantie plaats zou moeten vinden. Dit gebeuren zou aanvang kunnen vinden op woensdag 13 september 2006. Het verslag van deze reis zou zich hieronder kunnen laten groeien tot een volwaardige reisbeschrijving. Mits de gelegenheid zich aandoet zal dit reisverslag semi-live te bewonderen zijn. Dat wil zeggen om de dag of om de twee dagen updates.

Dag 1: (woensdag, 13 september)

Vandaag zou de dag moeten zijn dat eindelijk het werk tot een stop zou moeten komen. In ieder geval tijdelijk. De bedoeling is om vandaar de laatste restanten op te lossen die mij nog bindt van het dagelijks werkmatig gebeuren. Natuurlijk loopt alles niet volgens planning, zoals eigenlijk in deze wereld ook praktisch onmogelijk lijkt. En toch na het maken van talloze 'ToDo' lijsten lijkt er toch op dat het allemaal vandaag toch nog zal lukken. De reis gaat aanvangen. Op het allerlaatste moment toch nog een hotel weten te regelen ergens ter hoogte van Parijs. Met TomTom als beste vriend moet dat toch wel gaan lukken. Half drie ligt Haarlem achter ons. De route naar bestemming voort deze keer over Antwerpen. Na wat gevechten met TomTom, die erop staat ons Parijs van binnenuit te laten zien lukt het toch op plaats van bestemming te komen. Uiteindelijk heeft de reis toch 700 KM toegevoegd aan de teller. Het hotel is simpel maar goed. En de 24 uur snack service levert zelfs nog een lasagne op redelijk niveau. De magnetron doet goede zaken voor het hotel. Het belangrijkste is echter.. We zijn niet meer in Nederland en daarmee is de reis echt begonnen.
Helaas geen foto's van vandaag. De reis is weinig interessant. Veel snelweg en een superkleine eifeltoren aan de horizon.

Dag 2: (donderdag, 14 september)

De tweede dag begint met een wekker die niet afgaat. Oftewel waarschijnlijk een klein instelfoutje. In de reele wereld betekend dit dat het al half tien is als het ontbijt aan bod kan komen. Geen probleem toch, we zijn ten slotte op vakantie. Het ontbijt is precies wat met verwacht van een 2 sterren hotel. Simpel maar redelijk. Om tien uur is de eerste koffie binnen en gaat de reis verder. Deze keer richting Bordeaux. Aangezien er meer tijd is wordt TomTom opgedragen het bestaan van Tolwegen te vergeten. De reis duurt daardoor een uurtje langer, meld TomTom ons. Toch prevereren we deze optie. En dus is het touren door het franse platteland. Frankrijk lijkt in zijn geheel gemaakt uit hetzelfde hout, van dezelfde artiest. Veel wijzigingen zitten er niet in. Heuvels volgen elkaar op zonder dat ze van elkaar willen verschillen. Kleur is allang verschoten tijdens de hoogtij zomerdagen. Toch is het op een vreemde manier rustgevend. Het idee van reizen naar het zuiden geeft het gevoel van vrijheid. Een beetje zwitsers gevoel leven na de drukke dagen. Halverwege de trip moet er ook eens getankt worden, maarja aangezien nogal specifiek gezocht moet worden naar een bepaald merk diesel blijkt dat lastiger dan gedacht. Tommie laat ons in steek.. Dus na wat digitale vloeken lukt het toch met een volle tank de reis te vervolgen. Tevens zelf ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat broodjes achteruit de kofferbak samen te stellen tot een eetbaar geheel. Op deze plek vonden we ook een wel heel erg futuristisch 'ijzeren gordijn' uitvoering van de watertorens die overal lijken te staan.

Halverwege de reis begon ook het weer een beetje tegen te spetteren. Over beter gezegt te stortregenen. En dat terwijl wij nog wel dachten dat het weer zeker nog een paar dagen goed zou blijven. We blijven echter hoop houden. In de regen bereiken we de stop voor deze dag. We zijn aanbeland aan de rand van Bordeaux. We hebben een hotel gereserveerd precies aan de andere kant van Bordeaux. Helaas voor ons wilde half frankrijk net over de brug waar wij ook overheen moesten. We moesten ons arriveren daarom toch nog maar een uurtje uitstellen. Ondertussen hebben we gelukkig wel een bijdrage kunnen leveren aan het bureau statestiek. Uit ons onderzoek is gebleken dat zeker 99% van de fransen niet in Duitse of Japanse auto's rijdt. Vlak over de brug konden we gelukkig de drukke weg verlaten en daarna was het ook nog een kwestie van drie bochten voordat we de auto rust konden gunnen. Na het inchecken was het echter toch inmiddels half acht. Nog wel snel een foto gemaakt van het uitzicht. Aan de horizon zijn zonnestralen te bewonderen. We beloven onszelf daar zeker naar toe te rijden de volgende dag. Daarna was het eten in het hotel, natuurlijk met een goede bordeauxse wijn. En daarna de twee uren internet tijd opmaken. Hopelijk bied het volgende adres ook deze mogelijkheid. We shall see.



Dag 3: (vrijdag, 15 september)

Vandaag begint de dag zoals het hoord, met zon door de ramen heen. Zo ziet het meer er toch anders uit. Maar hopen dat het zo blijft vandaag. Het ritueel van het ontbijt herhaalt zich ook vandaag weer. Om tien uur is het ontbijt genuttigd, de rekening betaald en zijn wij op weg. Nouja, nog niet helemaal, eerst nog een half uurtje de auto anders inrichten. Maar daarna zijn we toch echt op weg. Ook deze keer kiezen we voor de landelijke route, niet over de tolwegen maar over de secundaire wegen. We hebben ten slotte tijd genoeg en dan zien we ook nog iets van het landschap. Het lijkt alsof frankrijk maar 1 soort landschap kent, toch doet het toch prettiger aan. De weg slingert zich langzaam door het landschap af toe onderbroken door een dorpje. Helaas kunnen we het beeld dat we in ons hoofd hebben van de typische fransman die met zijn petje op en zijn stokbroodje op weg is naar zijn stoeltje voor de deur niet verwezelijkt zien. Wel zien we onderweg zeer veel politie agenten die vele rotondes (waar ze onnoemlijk veel van hebben) bewaken met dikke geweren en norse gezichten. We bedenken al vele scenario's waar die agenten voor nodig zijn, van ontsnapte crimineel, tot smokkelarij vanuit Andorra. Wij schijnen echter niet interessant te zijn. Waarschijnlijk omdat we naar Andorra toe rijden.

Na vele kilometers zien we in de verte donkergrijze gedaantes. Het lijken bergen.. Of zijn het toch wolken. Als we dichterbij komen blijken het inderdaad bergen te zijn. Intussen hebben we ook een bakkerij opgespoord. Maar nu nog een plek om ze fatsoenlijk op te eten. En een plek op een plasje te plegen zou ook handig zijn. Frankrijk blijkt echter helemaal niet naar de WC te gaan hier in het zuiden. Dan maar de nog landelijkere route. Het weggetje is klein genoeg, maar op elke plek waar de auto kan staan blokkeerd hij gelijk een oprit van een of andere boer. Dan de weg maar weer op. Ons geluk kan niet op als we een rustplaats vinden, tot we erop rijden. Het lijken wel belgische toestanden hier. Dan de bekende boom maar weer opzoeken. Of achter de auto natuurlijk. Het eten moet maar even wachten tot een aangenamere plek. Die lijkt te komen als we ook echt de bergen inrijden. Na wat echte bergbochten vinden we dan eindelijk een rustplaats wat ook echt rust uitstraalt. Dus we nuttigen onze aanwinsten uit de bakkerij onder de bomen. Koffie erbij en het vakantiegevoel begint aardig te komen. Inmiddels zijn we ook redelijk opgeschoten. Uit zorgvuldige berekeningen aan de hand van GPS coordinaten en nauwkeurig onderzoek aan gedetaileerde kaarten kan TomTom ons vertellen dat na 100 km we er ongeveer wel moeten zijn. Nadat we er zeker van zijn dat er nog maar 1 weg richting Andorra gaat schakelen we de kaart om van frankrijk naar de Iberiaanse kaart. De tunnel is afgesloten dus we worden gedwongen de pas te nemen richting Andorra, niet dat we dat toch al niet wilden doen. De pas is een aardig weggetje dat leuk omhoog slingert, met de karakteristieke haarspeld bochten. Halverwege te berg moeten we kiezen of we naar Andorra gaan of naar Barselona. Toch maar naar Andorra deze keer. Dan nog een stukje verder moeten we kiezen of we toch weer een tunnel prevereren boven de pas. Ook hier laten we de tunnel rechts (in dit geval) liggen. Bovenaan de pas ligt ook de grens, de franse zijde van de grens in ieder geval. Hier begint ook een grote rij met auto's die naar frankrijk willen. We zijn al vol met angst als we ooit weer Andorra uit willen. We rijden nu vrolijk verder. Dan een stukje verder is de Andorriaanse grens aan de buurt. De rij met auto's is hier toch echt kleiner. Ook hier passeren wij gewoon weer. Aangezien de tank ook leeg is gelijk bij de eerste van de duizend tankstations getankt. Ach ja het is inderdaad wel aardig goedkoop. Met een volle tank maar weer verder. Na ongeveer 25 km rijden we door Andorra Vella, de hoofdstad van dit belastingsparadijs. We rijden nog een kilometer of 8 noordelijk waar we Anyos tegen komen, onze bestemming. Het gebruikelijke zoeken en heen en weer rijden blijft hier redelijk beperkt, binnen een minuut of 10 hebben we gevonden waar we zijn moeten. Bij de receptie staat een aardige dame te wachten om ons te helpen die echter gelijk wegvlucht op het moment dat ze door heeft dat we toch echt alleen engels spreken en geen spaans. De man die haar vervangt spreek zijn engels echter wel. Zo gaan we al snel op pad naar ons appartement met een key-card. Ook dat is weer zoeken na een paar liften en strappen staan we op de derde verdieping voor deur 631. Als we binnen zijn is de eerste indruk redelijk donker. Maar we zullen geen overhaaste conclusies maken. Wel blijkt al snel dat internet niet gaat werken. Dus dat wordt op zoek naar open access points in de buurt. Als we neer willen ploffen op de bank blijkt dat deze ook niet van het comfor niveau te zijn wat onze lichamen na de reis graag zou willen zien, of voelen in dit geval.



Dag 4: (zaterdag, 16 september)

De ochtend begint met een koelkast die zo'n onnoemelijke herrie maakt dat hij volgens mij zelf de buren uit de slaap houd. Dat gecombineerd met koude voeten omdat het bed te kort is en een waardeloos matras. We zijn dus niet goed uitgerust. Tevens zien we bij een blik naar buiten dat het gestaag regent. Aan de hemel te zien blijven we nog wel even met de regen zitten. De koelkast wordt eens onderzocht of een chirurgische ingreep zou kunnen helpen het lawaai te verminderen. Een ontdooi actie lijkt een zinnige operatie. Deze wordt dus ook gestart. Er wordt tevens goed gebadderd, en ik spoel mij ook even af. Rond 12 uur besluiten we de omgeving te gaan verkennen. Eerst naar de hoofdstad om een winkel op te zoeken. Doel is een kookplaat aangezien die dus niet bij het appartement zat. Twee doel op deze missie zijn boodschappen en broodjes voor mee op de trip. In de stad aangekomen blijkt het super druk. De winkels rijgen zich aaneen, helaas echter geen enkele supermarkt. Wel vele verkeersagenten die de grote stroom spanjaarden en fransen proberen in goede (rij)banen te leiden. We rijden zelf richting de spaanse grens. In het volgende dorpje zo'n 4 km voor de spaanse grens vinden we een mega winkel wat grote vergelijking vertoont met een Makro. Alleen wordt het hier Center Comersial genoemd. Met muziek uit de speakers op discoachtig volume probeerd men de argeloze winkelaar zo de stuipen op het lijf gejaagd dat ze van schrik de halve winkel maar kopen om zou snel mogelijk weer de winkel uit te komen. Aangezien mijn oren toch redelijk dicht zitten van de verkoudheid is het voor mij net lang genoeg uit de houden om een kookplaat uit te zoeken en tevens een geschikte pan. Daarna zijn de normale boodschappen aan de beurt. Vrijwel alles is hier te krijgen, dus dat valt mee. Alleen chips kennen ze niet. Ergens naar de vis staat een verloren rekje van Lays waar nog een zakje te krijgen is. Met de neus gesloten waag ik het een zakje mee te nemen. De rest van de winkel is gevult met sterke drank, wijn en tabak. Maar gelukkig is er ook nog een assortiment aan Cerveza's. Tevreden lopen we onze aanwinsten weer naar de auto.
We besluiten nu verder alle wegen van Andorra maar eens te berijden om te kijken wat we tegenkomen. De hoofdweg loopt van noordoost naar zuidwest. Deze weg hebben we nu bijna in zijn geheel al bereden. Gisteren natuurlijk aan de noordoost zijde binnen gekomen en vandaag heeft onze supermarkt zoektocht ons al bijna aan de zuidwest zijde over de spaanse grens gejaagd. Dus blijft de derde vrij grote weg over naar het noordwesten. Deze zou ergens moeten eindigen op grote hoogte in de bergen. Tevens zou een afsplitsing via een pas ook nog naar spanje moeten leiden. Zo gezegd zo gedaan. we reizen richting het noorden. We rijden Anyos weer voorbij. De wegen zijn ook hier gewoon erg goed. Alles is bijna twee baans. De maximum snelheid is bijna overal 60 Km/Uur. Veel harder willen we ook niet, aangezien we ook nog wat willen zien. We passeren een paar kleine dorpjes, welke allemaal bijna geheel uit hotels en grote ontspannigsresorts opbouwd lijken te zijn. We vragen ons af waar de andorianen zelf wonen. Ook hier zijn ze gek van rotondes, zelfs zou erg dat er op iedere plek waar de weg maar net breed genoeg is met bordjes, palen en hekjes een rotonde nabouwen. Na een kilometer of 24 komen we uit bij een groot skigebied. De bergen rondom lijken ruw en groot. Waarschijnlijk omdat ze groot en ruw zijn. We kunnen nog een stukje verder via een grindpad, Halverwege besluiten we maar om te draaien en eerst de meegenomen broodjes te verwerken tot smakelijke object. Tot onze verbazing komt er een bus aan met een stapel touristen. We kijken toe hoe de bus ook het grindpad lijkt te willen gaan nemen. Na 50 meter stopt de bus echter en stromen er mensen naar buiten. Zonder uitzondering stormen deze mensen allemaal naar een hutje van steen met wat stenen muren eromheen. Blijkbaar is dat dus een touristische attraktie hier. En dus besluiten we dat we daar maar eens een kijkje moeten nemen als de touristen weg zijn en ons brood op is. Nog steeds regend het lekker door. Een nadere inspectie van het hutje geeft het idee dat het misschien wel een nog orgineel herderhutje is uit vroege tijden. Het hutje lijkt met zijn 2 bij 2 meter aardig comfortabel. Er is zelfs een open haard aanwezig. Comfortabel ten minste in de oudheid. We reizen weer terug naar het punt waar we de andere pas kunnen onderzoeken. Ook hier slingeren we gestaag weer omhoog de bergen in. Uiteindelijk komen we dan uit bij een zeer groot uitgevallen metalen beeltenis van een kop en schotel. Het zou ergens symboliek voor moeten staan. Ook bij mij maakt het zeer zeker wat los. Ineens heb ik zin in koffie. We kunnen nog verder doorrijden de berg op. En dat doen we dan ook. Als we het hoogste punt hebben bereikt houd de weg ineens op.. Of tenminste zou lijkt het, want het pad slingert toch weer naar beneden als een modderig paadje. Dan ondekken we een groot bord met Andorra erop. Zowaar is dit de grens. We willen wel eens weten waar de grens van spanje dan wel niet is, dus lopen we een stukje het pad af om te onderzoeken. Als we honderd meter gelopen hebben komt er een grote terein wagen vanuit Andorra naar beneden rijden. Te zien is dat hij zwaar achterover leund van de inkopen dat deze spanjaard heeft gedaan. Dit is dus de befaamde smokkelroute voor de spanjaarden. Koop een tereinwagen en je bent binnen. Na 200 meter is er nog geen zicht op inzicht waar die spaanse grens nu eigenlijk is. En dus maar weer terug. We hebben inmiddels bevroren oren die opwarming vragen. We rijden weer terug de pas af. De dag zit er weer op. Geen zon gezien vandaag, zelf geen droog moment gezien vandaag. Wacht.. Het stop zowaar met regenen als we terug rijden. En 's avonds als we genieten van onze macaroni blijkt het zelf helder te zijn. Nu maar hopen dat het morgen in ieder geval droog is. Dan verkennen we Andorra weer verder.





Dag 5: (zondag, 17 september)

Vandaag lijkt het een betere dag te worden. Qua weer dan, aangezien het bed niet ineens een beter matras heeft gekregen. We proberen dan ook maar bij te komen met een bakje koffie. Er zijn nog enige restjes brood over die wij dan ook maar nuttigen. De ontbijt service moet nog maar een dag wachten. Die teleurstelling stellen we nog even uit. De koelkast meldt zich ook weer aan met zijn monotone gebrom. Tijdens de nacht is deze enthausiast bezig geweest een nieuwe ijslaag te kweken zodat hij lustig door kan rammelen. Vandaag zetten we de ontdekkingstocht van de Andorriaanse wegen weer door. Er wachten nog een hoop weggetjes op ons. Deze keer rijden we via Col D'Ordino naar het oosten, waar deze aansluiting zou moeten vinden met de 'grote' weg richting Frankrijk. Met de zon die volop zijn bijdrage levert is de pas inderdaad erg mooi om te rijden. Op verschillende plaatsen staan de grote andorriaanse 4x4 wagens, die iedereen hier schijnt te rijden. Gewapend met mandjes en stokken trekken ze de berg over. Natuurlijk levert dat veel gespeculeer op wat er in de mandjes zit cq moet komen. We komen er niet geheel achter. Aan de andere kant van de pas duiken we het dal weer in. Niet ver van de top aanschouwen we weer een kunstwerk. Deze keer van hout. Drie bewerkte houten palen moeten op de tourist indruk wekken. Het uitzicht is inderdaad indrukwekkend, helaas staan wel die palen in de weg. Wel is ons inmiddels duidelijk geworden dat al die kunstwerken door echte kunstenaars zijn ontworpen om Andorra iets interessanter te maken. Alsof de natuur hier nog verbetering behoeft. Rare jongens die Andorrianen, of waren dat romeinen? Als we weer beneden in het dal een dorpje inrijden vinden we zowaar een WiFi verbinding die open staat zodat met de auto half op de weg een en ander wordt geupload. We verzinnen alvast een verhaal voor eventuele politie agenten die zouden willen weten wat wij met een laptop midden op de weg aan het doen zijn. We zijn er redelijk zeker van dat we deze politie agenten wel zouden kunnen overtuigen dat we niet een bankroof aan het voorbereiden zijn. We rijden nog verder naar het noordoosten om weer een zijdal (Vall D'Incles) te verkennen. We komen uit aan het einde van het dal bij een kleine parkeerplaats vol met stenen. Een beekje zorgt voor de juiste harmonische klanken, zodat de rust vanzelf zou moeten komen. Dat als bijwerking dit kabbelende water ook mindere aspecten heeft vergeten we even. Een boom is snel gevonden. We besluiten met dit mooie weer maar weer eens een stukje te lopen. We kiezen een pas dat ons interessant lijkt en ook redelijk vlak is. We moeten ten slotte de spieren wel wat wenningsmogelijkheid geven. De tocht voerd ons langs een stenen pas langzaam omhoog. Het water dat van de berg afrolt denkt ook dat het pad voor haar is aangelegd en stroom rustig over de gehele breedte van het pad naar beneden, wat af en toe wat rare loopjes van ons teweegbrengt. Het pad wordt al snel smaller en komt uit bij een picknick plek. Wij lopen nog even door, aangezien deze plek al door een aantal mensen wordt bewoond. Een stukje hogerop vinden we een mooie rots half in het water. Dat lijkt een geschikte plek om het meegenomen pakje drinken te nuttigen. Natuurlijk lokt een wat hogere steen met de belofte aan een mooi uitzicht. Deze wordt dan ook beklommen, waarbij de belofte inderdaad ingelost wordt. We hervatten de terugreis naar de auto, onderweg genietend van de natuur. De auto brengt ons weer uit het dal zodat het volgende dal (Coma De Ransol) kan worden bekeken. Ook deze weg eindigt bij een picknick plaats en tevens start voor vele wandelingen. Ook het nooit ontbrekende berg beekje kabbelt rustig naar beneden. Deze keer laten we de wandelpaden voor wat ze zijn en besluiten de terugreis aan te vangen. Langs de weg komen we nog een echt Andorriaans kerkje tegen. Uit ruwe materialen gebouwd, en met het uiterlijk dat het nog uit de middeleeuwen stamt. Volgens het bordje is dit dan ook zo. Tevens zijn er twee middeleeuwse graven te bewonderen. Nu ja, wat in de rotsbodem mogelijk is dan. We nemen dezelfde route over de pas weer terug, waarbij we weer dezelfde auto's tegen komen en dezelfde (nu waarschijnlijk gevulde) mandjes. Thuis gekomen is het snel aan de macaroni. Morgen wordt het weer een dag Andorra verkennen.




Dag 6: (maandag, 18 september)

Het wordt zowaar eentonig, maar er is dan ook moeilijk omheen te komen. Het bed lijkt regelrecht uit een middeleeuws martelwerktuigen museum te komen. Ze kunnen toch op zijn minst rekening houden met mensen die misschien langer zijn dan 1 meter 20. Met wat koffie lukt het toch om weer een beetje op de been te komen. Deze ochtend wordt besloten de ontbijt service eens uit te testen. En dus op weg naar het 50 meter verderop gelegen restaurant, tevens zwembad. Het ontbijt blijkt op de eerste verdieping te zijn. Een zeer vriendelijke dame verwelkomt ons op zo'n hartelijke manier dat we maar niet vragen waar de borden staan. We vinden echter een stapel borden zodat het feest kan beginnen. Deze keer bestaat de maaltijd uit een croisant een soort appelbroodje met natuurlijk koffie, al zijn er ook mensen die een hele verzameling aan lege kuipjes rond hun bord verzamelen. Na het eten weer terug naar het appartement om te kijken of de kamer meisjes al geweest zijn met nieuwe handdoeken en andere zaken. Dat blijkt niet zo. We gaan eerst maar weer even koffie drinken voordat we ons aan de verder ontdekking gaan wagen. We kunnen dit zowaar op het balkon gaan opdrinken, terwijk de kamer meisjes inmiddels bezig zijn ons appartement te boenen, hevig druk met elkaar in het spaans over ons te roddelen. Even later begeven wij ons ook met de koelbox en thermos kan op weg naar de auto. Bij het eerste dorpje blijkt nu een Touristen informatie hokje open te zijn. De auto is snel geparkeerd en wij snellen ons naar het kleine hokje. En inderdaad lopen wij tevreden met enkele kaarten en boekjes onder de arm weer naar buiten. Boekjes in het Nederlands wel te verstaan. Nu alleen nog een gedetaileerde kaart van de spaanse zijde en we zijn helemaal tevreden. We nemen weer Col D'Ordino. (Tja, er zijn nu eenmaal weinig wegen in de bergen). Deze keer willen we een klein dalletje (El Forn) aan de zuidoost zijde van de grote weg naar Frankrijk bekijken. Het blijkt inderdaad een klein dalletje, zodat wij snel naar het volgende dal (Bordes De Rigoder) gaan. Hier kunnen we een heel eind omhoog rijden, wat onderweg weer zeer mooie beelden opleverd. Bij een haarspeld bocht ligt op de punt van de berg een kapel. Deze is niet echt interessant, maar het pad loopt een stukje door naar een mooi uitzichtspunt over het hele dal. De stilte doet ons bijna pijn aan de oren. Aangezien we nog geen broodjes hebben kunnen verkrijgen besluiten we niet lang te blijven. Een zijtak van de weg zou zich naar een meer moeten leiden, helaas gesloten voor auto's. Ook een wandeling is op een lege maag uitgesloten, en dus maar weer uit het dal. We rijden nu weer naar de Spaanse grens waar we bij de mega-supermarkt onze inkopen doen. Met de broodjes eindelijk bij ons besluiten we nog 1 bergpad te bekijken (Mas D'Alins) Aan het einde van de weg hebben we een gigantisch uitzicht op de spaanse pieken. Precies op dit punt heeft ook een of andere gelukkige Andorriaan een huis weten te bouwen. We rijden een stukje terug en nemen een klein zijwegje naar La Moixella. Dit blijkt ook 1 huis te zijn, wij vinden echter langs de weg een mooie rots waar we van het uiticht genietend eindelijk ons broodje kunnen nuttigen, met een lekker bakje koffie erbij. Tevens doen wij met onze kruimels het wildleven een enorm plezier. Met bijzonder groot enthausiasme rennen de grote mieren met de kruimels rond. Waarschijnlijk zijn wij tot in de eeuwigheid de heil brengde goden in de mieren commune daat op de berg bij La Moixella. Daarna gaan we weer op huis aan. Deze keer door het centrum van Andorra La Vella, waar het spits uur blijkt te zijn. Blijkbaar willen alle 76726 inwoners tegelijk van de zuidwest zijde van de stad naar de noordoost zijde. Met drie lagen diep worden rotondes genomen, er wordt hevig getoeterd en toevallige overstekende mensen brengen zich snel in veiligheid. Maar dat ligt al snel weer achter ons als we richting Anyos de resterende 4 kilometer afleggen. Thuis gekomen is het aardappeltijd. Ook wordt er nog even gewerkt op de laptop om wat eigen nieuwsgierigheid te bevredigen. Met angst en beven wordt het bed op een gegeven moment weer opgezocht. Morgen weer een dag, met meer bergwegen te ontdekken in het mooie Andorra. (vrees niet, daarna zijn de wegen hier in Andorra op)


Dag 7: (dinsdag, 19 september)

Vandaag alweer een mooie dag. Ik typ het niet de luid aangezien het dan misschien weer voorbij is. Dat is toch iets beter wakker worden. Gewapend met een leesboekje zoek ik dan ook het balkon op waar ik onder het genot van een bakje koffie de oorzaak van een hoop lawaai probeer te achterhalen. Het blijkt dat op de berghelling tegenover ons de weg aan vernieuwing toe is, of dat denken een stapeltje werklui die met drilhamers en grote buldozers schijnbaar onzinnig bezig zijn. Deze ochtend gewoon weer ontbijt uit eigen keuken. Er is gisteren met trots een grote bol brood meegekomen waar de dikte van de plakken enorm is. Het smaakt echter uitstekend. Vandaag gaan we nog niet over de grens, er rest ons nog enige bergwegen, waarvan er een zelfs naar spanje voerd. We beginnen echter met de meest zuidelijke bergweg (Bordes de La Peguera) waar we zowaar rond kunnen rijden. De weg gaat door de bossen langzaam omhoog de vallei in. Uiteindelijk komen we boven uit, bij een groot complex met allerhande activiteiten. Wij besluiten echter toch maar even van uitzicht te genieten. We worden half aangevallen door een beruchte bende salamanders. Die op het moment dat ook maar binnen een meter afstand komt steeds een nieuwe scheur in het wegdek vinden. Wij laten ze dan ook maar lekker in hun scheuren zitten en vervolgende de tocht. We moeten een stukje terug de berg weer af zodat we de weg kunnen vervolgen. Verder komen we geen interessante dingen meer tegen naast natuurijk de altijd mooie natuur en uitzichten. We steken nu over naar de west zijde waar een weg loopt richting Os de Civis, een bergdorp aan de spaanse zijde. Dit dorp is alleen (normaal) te bereiken via deze weg (dus via Andorra). Een 4x4 komt echter een eind verder. Halverwege de weg komen we een Mercedes dealer tegen, midden in de natuur. Mooie plek uitgezocht hoor. Als we verder rijden komen we door een soort mini canyon waar we links en rechts slingerend doorheen rijden. Tevens komen we vele picknick plekken tegen. Uiteindelijk komen we dan in het dorp zelf. We wurmen onze auto langs een rij bussen van uiteenlopende origine. We zien dat de weg nog een stukje doorgaat en dus rijden wij eerst ook maar even door. We komen uit bij een hotel (hoe kan het ook anders). We rijden dus weer terug en parkeren de auto op een hobbelig, met stenen bezaait stukje grond waar meer auto's staan. Als we beneden aan het dorpje naar boven kijken zien we dat het oude kerkje bovenaan in het dorp staat. We zien ook dat het touristische stukje zich gelukkig tot beneden aan beperkt. Het dorpje zelf lijkt intact gebleven met zijn hopen paarden stront en kleine smalle paadjes omhoog. We kiezen een paadje aan de rand van het dorp die langs de locale vuilnisberg voerd. Nou ja.. Er ligt een berg troep. We komen uiteindelijk bij het kerkje. Het is inderdaad een boerendorp kerkje. De schimmel staat in de binnenkant tegen de muren. Maarja, we krijgen zo wel een indruk hoe het gaat in zo'n boerendorp. We lopen door het dorpje weer naar beneden, onderweg uitwijkend voor een belgische excursie die een langs verhaal van de reisleidster te horen krijgt over een verdorde bloem die aan de deur hangt van een boerenhuis. Beneden aangekomen hebben we echt zin in wat drinken. Het is echter nogal warm zodat we besluiten terug te rijden en een plek met wat meer schaduw op te zoeken. We vinden een picknick plek langs de weg met een verzameling bomen ter verkoeling, en tevens ook nog een bankje. We zitten nauwelijks of we worden alweer opgeschrikt door een plens water dat achter ons neerkomt. Het blijkt een stenen geval te zijn waar eens in de zoveel tijd wat water uitkomt, alleen met wat teveel vaart. Ook ligt er nog vlees te sudderen op de barbeque die ze ook overal hebben staan. Er is echter niemand te bekennen die het stuk vlees zou kunnen gaan komen opeisen. We laten het daarom maar gewoon liggen. Na wat drinken en een stukje brood hervatten we onse weg. We hebben nog een weggetje op ogen dat ons naar het meertje zou moeten voeren waar we een dag terug al heen wilden. Dit blijkt ook een mooie route te zijn. Bovenaan de berg vinden we een restaurant en een parkeerplaats. We besluiten eerste maar eens het terras te keuren. De Cerveze is in ieder geval okee. Daarna is het een stukje naar beneden om bij het meer te komen. Op zich een mooi meer, alleen staan er langs de kant twee hoge stalen masten die elke poging een mooie foto te maken vakkundig, bij voorbaat in de kiem smoren. Tevens stinkt het meer erg naar dode vis. Niet echt zwemwater dus. En dus, terug naar de auto en rap naar huis. O, wacht.. eerst nog naar onze WiFi hotspot voor het verzenden van de data.


Dag 8: (woensdag, 20 september)

Het eerste dat ik doe als ik wakker wordt is voorzichtig door 1 oog gluren naar het raam om te zien of er al zonnestralen te bewonderen zijn. En ja, ook deze keer zijn ze er weer. Gelukkig maar. Vandaag wordt het iets vroeger weg, aangezien de reis iets verder zal moeten gaan deze keer, namelijk over de spaanse grens naar Vielha dat in een vallei ligt dat eigenlijk aan de fransen zou moeten toebehoren als de regels goed gevolgt zouden zijn. Het is echter spaans. En dus gaan we na het ontbijt op weg. We stoppen in Andorra nog even bij een Supermercado voor wat brood en Cerveza en rijden dan door. De Andorriaanse grenswacht zit verveelt in zijn hokje de langsrijdende auto's te bekijken. Aan de spaanse zijde rijden we echter een grote hal binnen. Hier blijkt iedere auto een vluchtige controle te krijgen. Op import van goederen, de paspoorten kunnen in de tas blijven. Wij hoeven de achterklep niet eens geheel open te doen of de doane beamte vindt het al best. Dicht de klep en verder maar weer. We rijden over de Coll del Canto richting Sort. Bovenaan de berg hebben een fantastisch uitzicht over de vallei. Onderweg discusseren we nog even over de betekenis van enkele spaanse woorden. En toch weet ik zeker dat je Desperado moet vertalen met 'lekker biertje'. Maar het woordenboek geeft mij blijkbaar niet gelijk. In Sort aangekomen lijkt de omgeving ineens heel anders. Alles lijkt een spaanse dorheid uit te stralen. En toch is de omgeving wel mooi. Sort zelf is een soort paradijs voor rafters of wildwater kanoers. Met lijnen die boven het water zijn gespannen kun je leren je evenwicht te bewaren in wilde waters. Wij reizen door richting de Port de la Bonaigua, een vrije hoge pas, die naast de nieuwe tunnel de enige toegangsmogelijkheid tot Vielha en zijn vallei geeft. De pas geeft ook weer mooie uitzichten al valt het uitzicht een beetje weg door alle bouw die hier gepleegt wordt. We rijden dus weer naar beneden over een weg die zijn beste hoogtij dagen ook achter zich heeft gelaten. We komen echter heelhuids beneden uit. Vielha blijkt een redelijk plaatje waar ook veel tourisme al door is gedrongen. Wij rijden door Vielha iets verder de vallei in richting de franse grens. Daar vinden wij een klein weggetje dat zich lustig door de bossen omhoog een zijdat is slingert. Een bord aan het begin van deze weg heeft ons lekker gemaakt met het plaatje van een waterval. De kuilen in de weg ontwijkend komen we steeds hoger. Af en toe even moeilijk doen als er weer een auto zo dom is de andere kant op te rijden. Aan het einde van de weg is een parkeergelegenheid, voor de doorzetters gaat de weg onverhard verder. Wij besluiten echter die waterval maar eens te gaan zoeken. En dus de bergschoenen aan en met een zak met brood en drinken het pad af waar volgens een grote pijl dit waterfestijn zou moeten zijn. Inderdaad zien we al snel een flinke waterval. En dus klimmen we het pad op om deze van dichtbij te bekijken. Het is zeker een waterval die de moeite waard is en nog gratis ook. Al is de autorit om hier te komen voor sommige mensen al genoeg betaling in de vorm van hartverzakkingen als er weer eens een auto of een kuil zeer onverwachts opduikt. We vinden een plek waar we mooi uitzicht op de waterval hebben en eten daar onze lunch. Daarna is het de berg weer naar beneden. De kaart geeft aan dat er nog een klein weggetje is aan de NoordWest zijde van de weg. En dus gaan we weer. Deze weg heeft iets minder kuilen en zou ook een waterval ter bezichtiging moeten bevatten. Halverwege moeten we al half door de rivier heen die hier doodgewoontjes de weg over stroomt. We vinden nog een waterval waar enthausiatelingen nog iets leuks van hebben gemaakt met steentjes. We rijden eerste door tot het einde van de vallei. Daar blijkt wel een parkeerplaats maar weinig interessante dingen. We rijden dus weer terug naar de plek halverwege waar de grote waterval zou moeten zijn. Hier vinden we de waterval inderdaad. De waterval zit precies op het punt waar twee riviertjes zich bij elkaar voegen. Ook dit levert weer mooie plaatjes op. Met groot geweld stort het water naar beneden. Zelf de grond trilt onder dit geweld. Daarna is het tijd weer terug te keren. We hebben nog een lange trip voor de boeg. Ten tijde dat we weer bij Sort zijn aangekomen is het donker, terwijl het nog geen half negen is. Verder ondervinden we geen enkele problemen bij de grens. Om Andorra binnen te komen is geen enkel probleem. Het was een lange dag vandaag, maar zeker de moeite waard. Morgen maar eens kijken aan de andere kant, waar de laatste burcht der Katharen zou moeten staan.




Dag 9: (donderdag, 21 september)

Ook vandaag valt de controle bij het opstaan goed uit. Er schijnt zon door de ramen. En het lijkt zowaar dat ik aan dit bed begin te wennen. We worden in ieder geval niet meer tachtigduizend keer op een nacht wakker. In ieder geval is het weer koffie op het balkon, deze keer met een croissant. Vandaag wordt het over de franse grens naar de burcht van Montsegur. Het is vrij lastig om vanuit Andorra daar te komen. We moeten om een bergmasief heen rijden. Vanuit Andorra moeten we eigenlijk over de Pas de le Case, de hoogste pas van de pyreneeŽn. Dit keer nemen we echter de tunnel, aangezien dit zeker wat tijd scheelt. We geven de beste vrouw aan het begin van de tunnel wat geld en rijden door. Aan het andere eind van de tunnel verbazen wij ons waar de doane eigenlijk is. Blijkbaar vinden de Andorrianen dat niet echt interessant meer. De franse doane laad ons ook met rust zodat we al snel op weg zijn over de franse wegen. Het eerste plaatje dat we tegenkomen kennen we al van de heenweg (Ax les Thermes). Hier kiezen een weg over een pas die ons richting het oosten voert. Als we deze pas overrijden maken we wat foto's en verwonderen ons over een nogal rare wolken partij boven ons hoofd. We hopen maar dat er geen gedonder van komt. We rijden door en stoppen in een dorp om te kijken naar een ruine dat volgens het bord ook van de katharen moet zijn geweest. Er staat echter niet veel meer overeind zodat we niet eens een parkeerplek zoeken maar als een stel japanners een foto maken voor het archief en daarmee verder doorrijden. We vervolgende onze weg richting Chateau Montsegur. Onderweg stoppen we nog bij een bron. Het is een soort grot in de berg waar water uitkomt. De grot lijkt niet zou diep, meer een uitkeping in de berg. Natuurlijk zijn er heel verleidelijk stenen zou neergelegd dat het een soort bruggetje vormt om een meter of 10 de grot in te lopen zodat om het hoekje gekeken kan worden. En dus worden deze stenen betreden om erachter te komen dat om het hoekje niets is. We is het een aardige hoge gallerij. Het water doet zijn naam als bron eer aan, want het water lijkt nergens weg te komen. Ineens zie ik dat iemand mij gevolgt is over de stenen dam, erachter gevolgt door nog iemand. Ik besluit het hazepad te kiezen voordat het zo druk wordt achterin de grot dat we een feestje kunnen houden. Bij het teruglopen merk ik dat mijn schoen nat wordt. Ik verbaas mij daar over als ik verder terug loop. Als ik weer veilig terug ben merken we dat het water inderdaad gestegen is. En nog steeds stijgt. Dat wordt natte voeten voor de twee dappere avontureers die mij zo nodig moesten volgen. Ze staan een beetje besluiteloos achter in de grot. Eindelijk, als ik ze wenk dat ze moeten lopen trekken ze hun schoenen uit en trotseren het koude water. Wij hervatten met droge voeten onze weg. We zien de chateau boven op een rotsplateau liggen, en bereiden ons voor dat de weg zich slingerend omhoog zal wurmen. 100 meter verder komen we echter een parkeerplaats tegen. Het schijnt dat onze voeten zich de weg omhoog moeten brengen. Nu is te zien dat het inderdaad vrij onmogelijk is een weg aan te leggen omhoog. Inmiddels is het ook alweer vrij heet geworden. We nemen de rugzak mee met drinken en beginnen aan de tocht naar boven. Dat blijkt vermoeiender dat het lijkt. Hevig zwetend komen we aan bij de chateau. Nadat we een beetje bij zijn gekomen kijken we eens om ons heen. Van de burcht staat alleen de muren nog overeind. Er is echter wel een aardige indruk te krijgen hoe de burcht in zijn glorietijd eruit zou hebben moeten zien. We kijken nog eens rustig verder en aanschouwen het magnifieke uitzicht. De tocht naar beneden is minder inspannend, zoals het waarschijnlijk altijd wel zijn. Beneden aangekomen zoeken we eerste nog wat drinken en dan is het de terugreis via een andere route. Onderweg komen we in een klein plaatsje nog een supermarkt tegen zodat we ook morgen verzekerd zijn van ontbijt. Het alternatief dat we hebben gekozen blijkt een leuke route te zien over wel zeer smalle weggetjes. Hopende dat we geen auto's tegenkomen slingeren we door het bos, door de weiden, over hoge passen en diepe dalen. We komen weer uit bij Ax les Thermes waar we weer richting Andorra gaan. Ook deze keer weer door de tunnel terug. Inmiddels begint het al weer aardig donker te worden, terwijl het nog net acht uur is geweest. Het weerbericht geeft morgen regen aan.. Hmmm, verandering van plannen dan maar.


Dag 10: (vrijdag, 22 september)

Onze angst van gisteren is waarheid geworden. Er valt regen uit de lucht als we onze ogen opslaan. Niet als te veel maar genoeg om nat te worden. Dat wordt vandaag geen lange wandeling. Ik ben voorstander om maar enkele grotten te bezoeken waar we aan de franse zijde de bordjes voor hebben zien staan. Maar sommige mensen willen winkelen. Nou, ja vooruit dan maar dan hebben we dat ook maar weer gehad. En we kunnen natuurlijk ook niet zeggen dat we 4 km vanaf Andorra la Vella hebben gezeten zonder de stad zelf te bekijken. En dus gaan we na het ontbijt op weg, de stedelijke woestijn in. Het vinden van een parkeerplek lijkt aanvankelijk onbegonnen werk, totdat we ontdekken dat er talloze parkeergarages zijn. We zoeken eentje uit aan de lage kant van de stad. We merken dat er on de garage bij het raam een mooie internet verbinding op ons wacht. Daar is de stad dan toch wel goed in. Eerst lopen we in noordelijke richting. Het blijkt dat veel winkels nu nog gesloten zijn, en dat deze rond drie uur weer open gaan. Als we verder lopen merken we dat grote winkels wel open zijn. En tevens is de regen ook gaan winkelen, in een andere stad. Het is een beetje eentonig met de winkels hier. De verdeling van winkels is ongeveer 50 % parfumzaken en 50% electronica zaken en een onmeetbaar klein aandeel aan nog andere zaken. De prijzen van de electronica is redelijk goedkoop te noemen terwijl de prijzen van de parfumzaken redelijk duur te noemen is. Hmm.. welke doelgroep zou men hier op focussen. Op een gegeven moment vinden we een modelbouwzaakje met wel interessante dingen, helaas dicht tot 4 uur. We lopen nu dan ook in zuidelijke richting te winkelstraat af. Terwijl de auto's voorbij razen en de fluitjes van de verkeerspolitie schel klinken bekijken we alle etalages van de winkeltjes. Op een gegeven moment komen we uit op een soort pleintje bij het stadhuis. Ook een kerkje staat statig op ons bezoek te wachten. Een groepje randjongeren staat in goede kledij te wachten, blijkbaar totdat bruid en bruidegom naar buiten zullen komen. Er wordt wat met rijst gegooid, iemand kijkt boos, iemand loopt door de bloembak, iemand loopt boos weg.. de comotie die is onstaan trekt ook de nabije verkeersagente aan, die met star gezicht geen enkele onregelmatigheid dunkt. Het fluitje klinkt weer schel door de straat. Nadat de bruid en bruidegom naar buiten zijn gekomen sust alles weer een beetje. Wij besluiten dat de voorstelling blijkbaar over is en gaan de kerk maar eens bekijken. Dat blijkt nogal simpel van binnen en kan ons niet lang boeien. We besluiten weer terug te lopen om wat eten op te sporen. We lopen weer langs de etalages met overal mooie camera's die voor lage prijzen worden aangeboden. We vinden weinig interessante dingen aangaande terassen, en denken met vedriet in ons hart terug aan al die lekkere appfelstrudels die we mis lopen. We vinden in een doodlopend zijstraatje inderdaad een soort terras, waar ze zowaar naast Tapas ook nog wel een lekker stukje citroen taart hebben. Natuurlijk zijn er altijd weer mensen die graag het locale eten uit willen proberen om dat vervolgens niet lekker te vinden en dan kwijlend naar mijn stukje citroentaart te kijken. De modelbouw winkel is inmiddels wel open zodat we daar eens goed kunnen kijken. Ik besluit toch maar weer eens een tank in elkaar te zetten. Ook wordt een hoopje stenen gekocht waar volgens het plaatje een mooie burcht uit tevoorschijn moet komen. Inmiddels regent het weer en wij besluiten dan ook de auto maar weer op te zoeken. Een ding weten we wel, Andorra la Vella heeft afgedaan als winkelstad. We bereiken de auto en besluiten nog maar wat boodschappen te halen. Op dat besluit komen we snel terug als we zien dat er twee files hun bron vinden in Andorra la Vella, eentje richting spanje en eentje richting frankrijk. Als een volleerde Andorriaan wurmen we ons via de sluiproutes de tunnel in naar het noorden na 4 km zijn we weer thuis, waar we onze magere aankopen nog eens bekijken. Morgen weer een dag met regen.


Dag 11: (zaterdag, 23 september)

Zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam. Hmm, in mijn dromen denkt ik. Het komt met bakken tegelijk uit de hemel storten. De hele nacht zijn we wakker gehouden door de beukenootjes die uit de boom op ons dak vallen en dan met veel bombarie naar beneden in de dakgoot rollen, welke dan ook flink verstopt zit zodat het water overal naar beneden komt waar het eigenlijk niet naar beneden zou moeten komen. We wachten deze ochtend dan ook maar even af wat het weer precies gaat doen. Op een gegeven moment lijkt het alsof de regen iets minder wordt. We pakken dus zeer trouw onze koelbox in en gaan op weg. Eerst boodschappen doen in nog een nieuwe 'Center de Commersial' die iemand heeft ontdenkt. En dus zo geschied. Deze blijkt nog groter dan de eerste, drie verdiepingen met alles wat maar te koop is. En toch heeft deze winkel een hoekje met wel leuke dingen. Ook de speelgoed afdeling is goed gevult. Van superberen tot aan radiografisch bestuurbare brandweerwagens die echt water kunnen spuiten. Tja, niet met de kinderen heen gaan dus. Er is ook een soort hectisch aandoend zelfservice restaurant bij waar je eerste afrekend en daarna besteld. Daar vinden we toch wat te eten en te drinken. Als we naar buiten kijken zien we dat het bijna droog is geworden, zodat we besluiten de nog gereden wegen in Andorra maar eens te verkennen. We laten de brandweerwagens in de winkel achter en berijden eerste de weg richting Certes. Langs de weg komen we weer zo'n typisch kerkje tegen, half op de afgrond gebouwd. Natuurlijk moeten we daar even een foto van maken. Daarna stuifen we door omhoog. En daarna weer naar beneden als we gezien hebben dat het niet echt interessant is daar boven. Er rest nog maar een weg, ook weer een pas weg tot aan de spaanse grens (Coll de la Gallina). Het is een klein weggetje waarvan de bochten zo scherp zijn dat je je er zelfs aan zou kunnen snijden. We klimmen rustig door tot aan grote hoogte. Als we bijna boven zien zien we een megabord op de berg waar niets op staan. Misschien een reclame bord voor de spanjaarden, kom hier tax free kopen ofzo. Ook hier houdt het asfalt precies op de grens op en gaat het pas als een grindpaadje verder. Dit houd enkele spanjaarden en 4x4 wagens niet tegen die af en toe voorbij komen met de kofferbak vol. Bij besluiten echter maar eens het uitzicht te bekijken voor zover dat mogelijk is dan. De mistflarden waaien met grote snelheid voorbij. Het geheel doet zeker een beetje mysterieus aan. Ook de bomen die bovenop staan lijken rechtstreeks vanaf een filmset te zijn geplukt. Ik kan echter niet ontdekken dat deze decorstukken van piepschuim zijn gemaakt. We vieren nog even dat we nu echt alle wegen, paden, bergen, rivieren en lantarenpalen van Andorra gezien hebben met een pakje drinken (op de kerk met de ronde toren na, die overal op ansichtkaarten staan). We rijden weer naar beneden, tot aan de hoofdweg. We stoppen nog even om te kijken naar de wilde watermassa van de rivier die door de regen niet alleen drie keer zoveel water vervoerd maar tegelijk ook een berg modder, wat mooi bruin water oplevert. En dan iedereen maar zeggen dat je bergwater zou kan drinken. Nou, niet na een fikse regenbui. We rijden maar weer terug, naar de macaronie die voor de tweede keer deze vakantie op het menu staan. En die smaakt ons goed, tevens als het duitse biertje dat we gevonden hebben in de supermarkt tussen de heineken. Morgen weer een dag, waarschijnlijk alweer met beter weer. Misschien dan toch nog een kans voor de grotten.




Dag 12: (zondag, 24 september)

Als we wakker worden zien we een lichte streep zon, zo'n schijnsel dat lijkt alsof de zon net door de wolken heen wil duiken. De zon zit echter nog achter de berg, maar geeft al wel zijn licht door. Pas rond 10 uur zullen de eerste zonnestralen door de ramen kunnen duiken. Er zijn wel wat wolkjes hier en daar, maar verder lijkt het in ieder geval een mooie dag te worden. Aangezien het brood altijd maar precies een dag eetbaar is en net niet de dichtheid heeft van gewapend beton hebben we geen ontbijt deze keer. We wachten wel totdat we iets tegenkomen. Vandaag gaat de reis richting Frankrijk, waar een stapel grotten bij elkaar zou moeten liggen. In ieder geval drie. En dus rijden we weer over de pas, door de tunnel, het dal aan de franse zijde weer in. Deze keer rijden we bij Ax les Thermes richting Foix. Na een kilometer of 35 zien we dan de eerste grot liggen. Of eigenlijk de eerste grot die te bezichtigen zou moeten zijn, aangezien we zelf al heel wat meer gaten hebben gezien. Volgens mij moet het toch echt mogelijk zijn van de ene kant van de berg naar de andere kant te komen door de berg heen, maar dit blijft natuurlijk alleen maar een theorie. Op de parkeerplaats hangs een onbegrijpelijk tijdstabel voor de grot, of een trein wagentje naar de grot, dat is niet helemaal duidelijk. Het lijkt alsof deze grot niet open is, terwijl op het billboard toch echt staat largest cave of europe. Okee, dan op naar de volgende dan maar. Deze keer zoeken we Grotte de Nieux op. In een klein dorpje (nieux) staat met een bord aangegeven dat we links moeten over een klein weggetje. Daarna moeten we weer kiezen of naar links naar de grot willen of rechts naar een chateau. We kiezen uiteraard links, en dus kronkelen we weer langzaam omhoog. Ons vertrouwen daalt met de stijging dat we uberhaupt nog een grot gaan zien vandaag. Halverwege komen ook al een grot tegen in de bergwand. Deze bekijken we later wel. En als we boven zijn zien we zowaar auto's onder het afdakje van de grot zelf staan. En zijn mensen, en dat schept hoop. Wij parkeren ook snel de auto en gaan naar binnen. Daar komen we erachter dat de rondleidingen in het engels al zijn geweest en dat er alleen nog maar rondleidingen in het frans worden gegeven, en tevens dat de volgende rondleiding vol is (maxiamaal 20 personen). We kunnen wel onze naam bij de rondleiding van 16:15 zetten. En dat doen we dus maar, na enkele pogingen onze naam te spellen in het engels schijven we hem zelf maar op. De fransen zien een a voor een e aan en een e voor i. Leer toch eens engels. Maar goed, we zijn in ieder geval van een plaatsje in verzekerd en gaan op weg om verder te kijken in de omgeving. Allereerst op weg naar nog een grot aan de andere kant van de vallei. We parkeren beneden bij de parkeerplaats en volgen de bordjes richting grot. We hebben niet veel informatie kunnen vinden. Langs het hele pad omhoog worden we vergezeld door een dikke gele tuinslang waar af en toe een straaltje water uit ontsnapt. Als we boven zijn zien we inderdaad een groep mensen staan, die net naar binnen gaan. We kunnen mee, maar besluiten dat niet te doen als we gevraagd hebben hoelang de rondleiding duurt. De anderhalf uur zal maar net uitlopen zodat we de andere grot missen. We weten nu dat er maar twee rondleiding op een dag zijn door deze grot en allemaal geheel in het frans. We lopen maar weer terug naar de auto en besluiten de chateau dan maar eens te bekijken. En dus weer links in Nieux, en daarna rechts de berg op. Van een afstand is het een heel aardig overblijfsel van een chateau. En staat niet zo heel veel meer van, maar de vormen zijn goed te zien. We komen bij een parkeerplaats waar een franse groep hun auto als disco gebruikt en zelf ook de nodige inbreng in de verstoring van de natuurlijke stilte heeft. We lopen het korte paadje op richting de chateau waar we zien dat er een groot hek omheen staan. Het zou te gevaarlijk zijn hem te bezoeken, tevens is hij prive bezit. Jaja, maar het voorkomt ook dat we een mooie foto kunnen maken. We zijn dus snel weer weg, deze keer om een plas plek te zoeken. We rijden eerst terug naar Nieux waar we verder rijden het dal in. Na een paar dorpjes stoppen we even bij een soort grote inham en drinken wat. Daarna op weg naar de grot. Als we daar aankomen staan er al 6 mensen te wachten. Verder niemand te bekennen, ook het hokje is dicht. Een briefje maakt ons duidelijk dat deze om 4 uur weer open gaat. Okee, dan zullen onze horloges wel voorlopen denk ik. Maar om kwart over vier komt er een groepje mensen de grot uit strompelen, terzamen met de gids, dezelfde die niet kan spellen. Snel handelt ze alle afrekingen af zodat ze weer de grot in kan duiken. Met een groepje van 8 dus deze keer. We krijgen een lantaren in onze handen gedrukt en gaan richting de grot. Bij de ingang van de grot hangt een plattegrond van de grot waar ze een heel verhaal in het frans houdt. We begrijpen eruit dat de grot vroeger in verbinding heeft gestaan met het kleine grotje dat we onderweg al tegen zijn gekomen. Verder is er een meer in de grot die ons ervan weerhoud het grootste gedeelte ervan te zien. Toch zullen we zo'n 1400 meter moeten lopen om achter in het begaanbare gedeelte te komen, waar ons echte prehistorische grottekeningen getoont moeten gaan worden. Als we de grot eindelijk in gaan vraagt de gids of ze ook wat in het engels moet vertellen.. Nou graag. We komen in de grot door een gemaakte ingang omdat de eigenlijke ingang erg moeilijk begaanbaar is. We zetten onze lantarens aan om de grot een goed te beschijnen. Als we binnen zijn zien we dat het een inmensene grot is. Inderdaad erg groot. Na een verhaaltje dat de bewoners van deze grot hier ongeveer 15000 jaar geleden leefden en volgens onze gids absoluut niet andere waren dan wij gaan we verder de grot in. In rap tempo wel te verstaan. We lopen door een grote gallerij over een hele aparte bodem. Net alsof het een zee is maar dan van steen. Om ons heen zien we af en toe stalagmieten en tieten. We moeten ons door een smal stukje wurmen om in een nog grotere gallerij te komen. Ook hier stampen we weer door todat we bij een hoek uit komen waar de eerste tekenen van grottekeningen zijn. In dit geval zijn het strepen in twee kleuren die volgens onze gids symbolisch staan voor de samenkoming van meerder groepen in de prehistorische tijd. Ze verteld het met zo'n groot enthausiasme dat we erg wel moeten geloven. Na een lang verhaal lopen we door, we persen ons weer door een versmalling in de grot en komen achteraan uit van de inmense gallerij. Weer heeft mijn lantaren mooie stukjes kalkafzetting gevangen in zijn bundel licht. We stormen er echter zo voorbij. Nu blijkt waarom, we staan bij een grottekening van meerdere bisons en herten. Deze zijn inderdaad zeer kunstig gemaakt. Onze gids verteld van alles over de benen, de belly en de lijnen. Ze lijkt meer op een kunst specialist dan een gids. Na een uurtje hebben we alle grot tekeningen bekeken. Van bisons, herten, paarden en na het verhaal van onze gids zien we er zelfs een complete dierentuin in. En toch blijft het een indrukwekkende ervaring om tekeningen te zien die 15000 jaren oud zijn. Je kan je al helemaal inleven hoe een groep mensen met fakkels en een groot vuur zich hier in de grot ophield, met berenvellen op de grond, het wakkerende licht van het vuur diepe schaduwen werpend op de muur. We trekken onzelf weer terug in de realiteit en gaan op weg naar de uitgang. Ook dit gaat in rap tempo. Als we buiten staan zien we dan het kwart over zes is. We zijn twee uren in de grot geweest. Een indrukwekkende ervaring. We stappen in de auto en gaan op de terugweg, onderweg nog even stoppend bij een interessant ogend kerkje dat ook nog open is. Daarna snel naar huis.


Dag 13: (maandag, 25 september)

Ook vandaag is de zon goed op weg om zijn stralen ons haar warmte te geven. In ieder geval geen grote regenbuien of iets in die trant. Na enig overleg besluiten we deze dag maar weer eens een wandeling in de natuur te maken. In een 'gorges' wel te verstaan, waarvan er een bijzonder mooie te vinden moet zijn bij Thues-entre-valls (Gorges de la Caranca). En dus gaan we weer op weg. Weer over de pas, door de tunnel. Deze keer slaan we echter af naar rechts richting Barcelona. We rijden over nog een pas waar we achter aansluiten bij een rij van een auto of 10 wat achter een grote vrachtwagen met een graafmachine op zijn oplegger aanhobbeld. Dit levert interessante taferelen op als de er ook vrachtwagen de andere kant op willen. En toch lukt het elke keer weer om elkaar te passeren. Als we beneden zijn rijden we op een soort hoogplateau binnen een redelijk breed, vlak dal. Tot onze verbazing hebben ze fransen toch voor de zekerheid maar een waarschuwingsbord langs de weg gezet, met de bekende pas op vallende stenen signatuur. We kijken eens om ons heen om te kijken waar die stenen dan vandaan moeten komen. Er wordt geopperd dat hier de graviteit misschien omgekeerd is zodat de stenen misschien omhoog vallen, of dat ze hier misschien het vervoer van stenen via vracht vliegtuigen doen ofzo. Het zal wel voor altijd een mysterie blijven. Op een gegeven moment duiken we de diepte weer in en hebben de bergen weer hun volle omvang. We rijden nog langs een vestingsplaats die compleet ommuurd is, en besluiten daar op de terugweg even te gaan kijken. Om een gegeven moment zijn we nog driftig met de kaart in de weer als we de gorges aan de rechterkant al zien liggen. Of in ieder geval het bordje met de aanduiding. We keren om als het weer kan en volgen de bordjes. De parkeerplaats kun je alleen maar op als je een munt in het apparaat gooit zodat de slagboom open gaat. We gooien een 2 euro muntstuk erin, wat genoeg is voor de hele dag. Op de parkeerplaats zijn nog twee andere auto's waaronder een belg. We gaan aan de slag om ons voor te bereiden, de rugzak wordt ingepakt, ander schoenen aangetrokken en klaar zijn we. Na wat verwarring over welke kant we op moeten weten we eindelijk de juiste weg en gaan op weg. Het eerste stuk loopt vlak langs het water door de kloof. Dit leverd mooie plaatjes op die echter op de foto als een bult groen en grijs naar voren komen. Als we verder komen klimmen we langzaam aan omhoog. Het pad loopt afwisseld over stenen dan weer onder de bomen. Het is wel al weer duidelijk dat het niet een pas voor beginners is. Als we een klein eindje gevorderd zijn stapt het belgische stel ons met groot bravour voorbij. Even later komen we deze belgen weer tegen als ze opeens dorst hebben gekregen. Wij stappen rustig door. Aan de andere kant van de kloof zien we een pad dat uitgehakt is in de rotswand. Daar moeten we dus weer doorheen terug. Op een gegeven moment komen we de belgen toch weer tegen die blijkbaar een ander pad hebben gekozen. We laten ze weer even voorgaan. Onderweg nemen we veel foto's, van de kloof en tevens wordt ook het geheugenkaartje volgezet met foto's van staarten van salamanders. De kloof blijkt vrij lang te zijn. We verbazen ons omdat we al vrij hoog boven de rivier zitten en dat we toch ergens naar de andere kant moeten komen. Op een gegeven moment loopt het pad weer naar beneden. Diep beneden ons in de kloof is een brug al waar te nemen. Beneden aangekomen zien we de belgen die een beetje radeloos heen en weer lopen omdat het bordje dat de richting naar de parkeerplaats aangeeft van het paaltje af gevallen is. Ook wij weten niet welke kant we op moeten. We weten alleen dat er een pad aan de andere kant terug loopt, en dat we een brug over het water hebben gezien. De belgen geven aan dat deze iets stroomopwaards over de rivier gaat. En dus gaan we op weg. De brug is inderdaad niet ver weg, alleen hebben we aan de overkant ook een keuze uit twee paden. Voor de zekerheid testen we het pad stroomafwaards die als snel in het water doodloopt. En dus gaan we de andere kant op. Als snel komen we complete stellages tegen die tegen rotswand aan gekleefd zijn. De tocht is in ieder geval avontuurlijk. Dit wordt nog erger als we dan ook nog een soort hangbrug tegen komen dat aan staalkabels over de kloof is gespannen. We vervolgen rustig ons pad stroomopwaards. We komen nog meer smalle stellages en hangbruggen tegen en zijn inmiddels de kloof al 6 over gestoken als we het pad verder volgen het bos in. Het pad is nu weer goed begaanbaar. Na een half uur lopen beginnen we echter te vermoeden dat dit pad ons zeker niet terug leidt naar de auto via de andere kant van de kloof. De belgen hebben het al wat eerder opgegeven. Dat betekend dat op de bekende splitsing er stroomafwaards nog een brug moet zijn. En dus gaan we op de terugweg. We passeren de gammel ogende bruggen weer totdat we weer bij het losse bordje staan. Daar lopen we nu stroomafwaards en inderdaad komen we op een gegeven moment weer een hangbrug tegen. Ook deze trotseren wij en lopen aan de goede kant van de kloof stroomafwaards. Dan komen we een soort dam/waterkracht dingachtig iets tegen, waar bij het waterinlaatrooster volgens sommigen de vissen gespleten worden. Aangezien we aan de andere kant geen gespleten vissen zien, hebben deze dus genoeg inteligentie om zich niet te laten splijten. We hervatten ons pad en komen al snel uit bij het stuk pad dat uitgehakt is in de berg. Inderdaad is het vrij indrukwekkend een groot stuk rots boven je te zien hangen dat elke moment naar beneden kan vallen, of zo het in ieder geval doet lijken. We lopen door en komen uiteindelijk uit de kloof, alleen liep het pad niet naar beneden zoals de rivier wel doet. We zien onze auto dan ook erg klein ergens beneden ons. Als we het pad vervolgen komen we bij de afdaling dat met vele bochten op de gebruikelijk manier naar beneden loopt. Door het bos deze keer. Beneden aangekomen voelen we enkele spetters uit de lucht vallen. Net op tijd beneden. De belgen zijn al vertrokken. Wel is het inmiddels al erg laat zodat we niet lang met de terugreis wachten. Als we als volleerde hakkekrukken in de auto zitten krijgen we als toetje nog een prachtig schouwspel te zien in de lucht in het westen langzaam veroverd wordt door zware wolkenpartijen, het geheel mooi verlicht door een ondergaande zon. We zijn er bijna van overtuigt dat aan de andere kant van de bergkam Mordor moet liggen. En toch zijn we niet bang voor Sauron en zijn bende orcs en vervolgen onze weg. Als we de pas weer oprijden is het inmiddels donker. Na een moeilijke inhaalactie van een vrachtwagen die 20 rijdt de berg op gaat het redelijk snel. Bij de franse grens worden we staande gehouden en vrezen het ergste. Maar de drie grensagenten wijzen ons alleen op dat er een horde paarden op de weg staan verderop. We bedanken de agenten en beloven dat we ze niet omver zullen rijden. Daarna zijn we snel thuis. Morgen weer een dag.


Dag 14: (dinsdag, 26 september)

Rond negen uur begint het hele ritueel weer. Deuren die op harde manier worden bijgebracht dat ze dicht kunnen en ander gestommel vanuit de naastgelegen appartement. Daarbij vindt ook de koelkast dat hij zich bij deze kakefonie kan voegen met zijn diepe brom. En dus opstaan maar weer. Het weer lijkt erg goed te zijn al is dat altijd lastig te zeggen. Ik zie aan de andere kant van het dal echter een streep zon op de berg, en inderdaad even later gooit de zon ook bij ons een streepje naar binnen. Vandaag duurt de ochtend lang, het is al zeker 1 uur als we weggaan. Deze keer willen we weer eens een vallei bekijken aan de spaanse kant wat grotendeels als natuurpark benoemd is. En dus begeven wij ons weer naar de spaanse grens, waar het gebruikelijke ritueel zich afspeelt. Kofferbak open, laten zien dat er alleen maar een hoop troep in ligt en geen sigaretten of drank, en weer doorrijden. Onderweg proberen we nog een WiFi plek te vinden maar in Andorra zelf wil het maar niet lukken, alsof ze doorkrijgen dat een Nederlanders de WiFi buurt onveilig maakt en snel allemaal hun netwerken aan het beveiligen zijn. Aan de spaanse zijde kijken we rustig verder en inderdaad vinden we op een gegeven moment in een dorp een perfecte open verbinding. Het is ons een raadsel waar dat ding dan moet staan, want het enige dat in de buurt is zijn een paar vervallen schuren. Maar misschien dat de koeien tegenwoordig ook gekoppeld zijn aan internet. In ieder geval updaten we alles even en reserveren tevens even een hotel voor op de terugweg. Daarna is het eerste de pas over richting Sort. Nu alleen nog een supermarkt of bakker vinden voor wat broodjes. Ook dat lijkt een groot probleem. We vinden wel van die supermercado's, maar die zijn natuurlijk allemaal dicht. Ze leven blijkbaar op lucht. We rijden even voorbij Sort een zijweg in richting Tavascan. De weg voerd ons door een dal vol met naaldbomen en open stukjes rots die te stijl zijn voor een boom om zich te vestigen. We komen wat dorpjes tegen die allemaal even uitgestorven zijn. Als we bij Tavascan zijn houdt de weg op. We vinden echter toch een weggetje dat nog verder gaat en laten ons niet kennen. Omhoog met die auto. En dus bewegen we ons weer op een weg ter breedte van een fietspad verder de bergen in. De weg stijgt snel zodat we een mooi uitzicht over de vallei krijgen. De weg gaat om de berg geen en wordt met elke bocht slechter. Na een tijdje komen we bovenaan uit bij een vervallen ski ding. Er is in ieder geval een ski-lift en een hutje. We maken wat foto's en besluiten eerst maar koffie te drinken. We willen echter wel een wat betere plek hebben en dus rijden we weer langzaam naar beneden. We kijken nog even bij een bocht in de weg, waar ook een beekje langs de weg naar beneden loopt. Dat levert mij een natte voet op aangezien het gras hier niet de consistentie heeft als we in nederland gewend zijn. Dus nog verder naar beneden. Op een gegeven moment doet een kreet mij snel stoppen. Voordat ik door heb wat er allemaal gebeurd zie ik iemand snel naar de kant van de weg rennen om bramen te plukken. Na een kwartier zijn er genoeg bramen geplukt en wordt de weg weer terug vervolgt. Omdat het inmiddels al laat is gaan we maar weer richting huis. Als we snel zijn kunnen we nog net wat eten regelen bij een Super Mercado in Andorra waar ook in spanje al vele borden langs de weg reclame voor maken. En dus weer terug over de pas, waar we nog even stoppen bij enkele rustplaatsen om foto's te maken, elke trouwens goed aangegeven worden door een bord met een mannetje dat op de wc schijnt te zitten. Aangezien ik het nogal zielig voor dat kereltje vindt dat de spaanse borden ontwerpers hem zo'n dikke buik hebben gegeven wil ik hem wat persoonlijker benaderen, en dus heet hij vanaf nu Tom. Als we weer in Andorra zijn stoppen we bij de eerste supermarkt die we tegenkomen en halen onze boodschappen. Daarna verder naar huis, waar we verdere plannen uitbroeden wat we morgen gaan doen. In ieder geval wordt het vroeg op.


Dag 15: (woensdag, 27 september)

De wekker heeft goed zijn werk gedaan deze keer, zodat we al vrij vroeg erbij zijn. De zon staan nog maar een honderd meter onder de rand op de berg aan de overkant van het dal. We besluiten vandaag Barcelona onveilig te gaan maken. Ik wil nu wel eens met eigen ogen zien waar al die poespas om gemaakt wordt. We begeven ons dus weer naar de spaanse grens, waar deze keer zowaar de doaneagent mij in het engels vraagt of we ook iets gekocht hebben in Andorra. Hij kijkt mij stomverbaast aan als we beweren dat we helemaal niet gekocht hebben in Andorra, en dus vertellen we hem als uitleg: 'We don't smoke'. Hij wenst ons dan maar een prettige reis. We reizen door de Tunel de Cadi (5.2 km a 9,45 = 1.82 euro/km). Als we wat zuidelijker zijn verbreedt de weg zich tot twee banen zodat we goed op kunnen schieten. Op verschillende plekken is de weg nog niet klaar en wordt alles weer bij elkaar geveegd op 1 baan. Als we nog zo'n 50 km van Barcelona af zijn zien we een raar gevormde berg in de verte met kartelige randen, zomaar uit de grond opreizen. Vanaf deze afstand lijkt het net alsof hij uit boardkarton is gemaakt en nog beschilderd moet worden. Als we dichterbij komen zien we dat het toch een echte berg is. Aangezien we in het geheel niet weten waar we heen moeten nemen we de noord route naar Barcelona. We passeren hierbij 1 Tolpoortje. De weg wordt steeds breder en steeds drukker, totdat we water zien. We besluiten dat het op dit moment toch wel handig is om TomTom er maar bij te halen zodat we ons kunnen laten leiden naar de Sagrada Familia. Het blijkt dat we alweer te ver zuidelijk zitten en dus dwars door de stad weer terug. Als we van de rondweg af zijn begint het feest pas echt. Links er recht zoeven kamikaze scooters voorbij terwijl de auto's zich door de kleinste gaatjes proberen te wurmen die de vele bussen nog net open laten. We komen echter op een gegeven moment op plaats van bestemming en vinden zowaar een parkeergarage een straat verder. Als we weer buiten de parkeergarage staan zien we dat het bouwwerk inmiddels voorzien is van een hele stapel extra torens, van die gele stalen dingen. Erg jammer omdat dat de foto's natuurlijk er niet mooier om maakt. Als we dichterbij komen horen we ook dat er nog driftig gebouwd wordt. We betalen 9 euro de man voor een kaartje en bekijken alles een rustig. De voorgevel is een stuk dat het oudste is, wat te zien is aan de kleur van de stenen en de verweerdheid ervan. De voorkant is uitermate gedetaileerd, overal zijn wel beeltenissen te herkennen. Binnen is het ingericht als een grote bouwput. Op grote hoogte horen we het gehamer en gebeitel van de werkmannen. We kunnen echter wel een indruk krijgen van de grootsheid en de vormen als het geheel eenmaal klaar is. Als we naar de andere kant lopen zien we een lange rij mensen die wachten om met de lift naar boven te kunnen. Een uur wachten vinden we wat te gortig zodat we dat maar even overslaan. We lopen bij de achterkant weer naar buiten waar een nieuwer stuk zich in de hoogte begeeft. We zien een stel prachtige deuren met veel symboliek. De achterkant van het bouwwerk lijkt gedragen door een stel inmense schuin opgestelde pilaren. Die als organische wortels zich in de ondergrond hebben genesteld. Wel is duidelijk te zien dat dit gedeelte niet onder supervisie van Gaudi is gebouwd, als is wel getracht om eer aan Gaudi te houden. We vinden hier ook een souvenier shop waar natuurlijk gekeken moet worden. Helaas denken nog vele mensen met ons zodat het er druk, krap en benauwd is. We kunnen wel een kaart krijgen van de stad met zijn bezienwaardigheden. Na deze aankopen lopen we weer terug en dalen af onder de kerk waar een museum voor Gaudi is ingericht. Het bevat niet zoveel spectaculaire dingen op de manquetes na dan. De meeste foto's kennen we vanuit een boekje. Een uitschieter in positieve zin is dat we een blik kunnen werpen op zijn graf onderin de kerk via een donker raampje. We lopen weer naar buiten en proberen om het geheel ook nog eens op de foto te krijgen. Het lukt echter gewoonweg niet, het bouwwerk is te groot. Volgende stop is natuurlijk het beroemde parc guell. Ook hiervoor gebruiken we weer TomTom, die we echter halverwege uit kunnen zetten omdat er veel borden zijn die ons de richting wijzen. Als we aankomen zien we een chaos van de bovenste plank. Honderden bussen lijken door elkaar heen te krioelen op de parkeerplaats. Uit nader onderzoek is gebleken dat het maar 30 bussen zijn, maar toch is alles vol. We zien dat alle weinige parkeerplaatsen voor auto's allemaal bezet zijn. We zien vele auto's overal en nergens geparkeerd. En dus rijden we iets door, waar we echter ook niet vinden. En dus besluiten we dat het wel iets mee zal vallen met eventuele bekeuringen en rijden weer terug naar de parkeerplaats. Waar we net twee motor agenten bezig zien hun bonnenboekje op te maken, waar ook nog zeker wel een vol uur voor nodig gaan hebben. Als we teleurgesteld weer van de parkeerplaats af willen rijden om verder te zoeken zien we verstopt achter een bus een vrijgekomen plekje. En dus voordat iemand ons voor is gooien we met een sierlijke bocht onze auto op de lege plek. Daarna begeven we ons tevreden over ons succes richting de ingang van het park. Het park zelf kost niets, geheel in de gedoeling dat Gaudi met het park had. Als we binnen zijn besluiten we rechtsom te lopen en al snel komen we de creaties van Gaudi tegen die we kennen van de plaatjes. Het geheel is zeker niet minder mooi dan op de foto's uit de boekjes. Alleen jammer dat wij niet zo'n grote tuin hebben waar zulke bouwwerken een plek zouden kunnen hebben. Als we verder lopen blijken we het park vanaf de achterkant binnen te zijn gekomen. Als we het centrum van het park naderen zien we dat vele mensen hun plekje op de beroemde bank al hebben ingenomen. Aangezien het geheel onmogelijk te fotograveren is proberen we het maar niet eens, om latere teleurstellingen te voorkomen. Het geheel is vrij indrukwekkend. We lopen aan de linkerkant naar beneden waar een eenzame muzikant met zijn chello nog wat centen bij elkaar probeerd te krijgen. We komen uit bij de grote pillaren gallerij waar het plein met zijn bank op steunt. Vanuit hier kunnen we verder naar beneden lopen waar de eigenlijke ingang van het park zich bevind. Twee typisch 'geboren' huisjes staan bij de ingang waar een trap omhoog voert naar de zuilen gallerij waar iedereen blijkbaar op de foto wil met de mozaiek hagedis. Ook wij proberen net zolang te wachten totdat het aantal mensen is gedaald tot een aanvaardbaar niveau om foto's te maken. Beneden is een terras waar we wat drinken en onze benen wat rust geven. Daarna gaan aan de rechterkant weer omhoog en komen daar ook weer typische Gaudi creaties tegen, die natuurlijk allemaal op de foto moeten. Als we weer bij de ingang van het park zijn is het inmiddels al 6 uur zodat we Barcelona verder maar laten voor wat het is. We horen later wel wat we allemaal nog gemist hebben en of dat de moeite waard is. We zetten TomTom weer aan om ons uit deze chaotiek te manouvreren. Op een gegeven moment rijden we een 1 richting straat in waar we rechtdoor moeten. Het blijkt vast te staan en dus stoppen wij ook netjes. Het zuidelijke temperament doet zich weer gelden als een rijen met auto's allemaal moeten tonen dat hun claxon het ook doet. Als we naar een tijdje het voorbeeld van andere auto volgen en gewoon onze auto om de wachtende auto's heen manouvreren zien we dat deze allemaal staan te wachten bij de ingang van een garage. Tja, dat hadden ze dus ook wel eerder mogen vertellen. Om een gegeven moment zijn we echter om de goede weg en komen zowaar op de snelweg uit. Deze keer passeren we wel 4 tolpoortjes achter elkaar en zien met elke kilometer onze beurs leger worden. Daarna gaat alles vlot. Als we de grote tunnel weer door zijn is het inmiddels ook donker en gelukkig vrij leeg op de weg.




Dag 16: (donderdag, 28 september)

Eigenlijk zou vandaag ook een dag moeten zijn waarop al vroeg de activiteiten zouden moeten starten. De realiteit is natuurlijk altijd anders. En zo is het dus al weer vrij laat als eindelijk alle huishoudelijke zaken opzij geschoven zijn en we uiteindelijk toch met koelbox en rugzak naar de auto lopen. Vandaag gaan we weer richting het noordoosten waar we ook al een keertje eerder zijn geweest alleen dan met regen. Deze keer hebben we uit de plaatjes van het weerbericht kunnen halen dat het in ieder geval voor het grootste deel zonnig zou blijven. We hebben inmiddels uitgevogeld dat dema wel vandaag zal betekenen. In ieder geval zijn de bergschoenen meegekomen zodat we een wandeling kunnen maken. Onderweg stoppen we nog even wij een informatiehokje om nog enkele wandelkaarten te kopen van het gebied waar we een tocht willen ondernemen. Als we helemaal achter in het dal zijn bekijken we de kaart en besluiten dat we in ieder geval naar en om een hooggelegen meer gaan lopen, welke omringt wordt door pieken van 2600 tot 2800 meter. Misschien dat we ook hiervan nog eentje kunnen beklimmen. Achter deze bergkam zou ook nog een meer moeten liggen. Aangezien de grens met frankrijk precies over de bergkam loopt ligt dit meer dus in Frankrijk. Na enkele voorbereidingen kunnen we dan toch echt op weg. Of toch niet? Na nog geen 50 meter moet er eerst weer een nagelknipper uit de auto gehaalt worden. Tja, het avontuurlijke moet natuurlijk wel met geknipte nagels beginnen. Goed, de tweede poging om de eerste berg op te lopen richting het plateau waar het eerste meer zich moet bevinden gaat beter. Als we bovenaan zijn zien we dat het een cluster van vier meren zijn die trapsgewijs steeds lager liggen, verbonden door riviertjes. Ook zien we dat het geheel in zijn geheel omsloten is door een bergkam met enkele pieken erboven uit, met de uitschieter aan de overkant van het meer (pic de Tristaina - 2878 m). Die ziet er indrukwekkend uit en nodigt daarmee wel heel erg uit. Aangezien we echter al erg laat zijn vertrokken zal de tijd het wel niet toelaten. In ieder geval moeten we dan maar de bergkam zien te bereiken. We besluiten linksom de meren te gaan lopen, waar we het pad vrij duidelijk langs de bergwand omhoog zien lopen. volgens de kaart loopt het pad gemmiddeld op zo'n 2400 meter hoogte. Het eerste stuk gaat af en toe redelijk stijl omhoog langs de bergwand, wat natuurlijk weer niet zonder de echt oud-hollandse uitspraken kan. We krijgen wel langzaam een steeds beter uitzicht. Als we ongeveer op helft van de heenweg zijn stoppen we even voor wat drinken en natuurlijk even wat energie reserves aanvullen. Daarna stappen we weer rustig verder om het nu gemiddeld op dezelfde hoogte blijvende pad. We komen vrijwel niemand tegen, alleen twee mannen die met saaie gezichten de berg afstormen. Als het pad op een gegeven moment zich weer naar beneden afbuigt weten we dat we niet echt goed zitten. We willen naar boven, niet naar beneden. Een bergkam nodigd nu eenmaal uit om eroverheen te kijken, meestal echter gevolgt met de desillusie dat er een tweede bergkam achter zit. Deze keer weten we echter dat er een meer achter zit, en die zal en moet in het gezichtveld zijn geweest als de tocht over is. En dus gedragen we ons als onverantwoordelijke nederlanders en wijken van het pad af. we volgens een pad schuin omhoog richting de grote piek. Natuurlijk moeten we hier heel wat kronkels voor nemen om een beetje begaanbaar pad voor onzelf te creeeren. We schieten echter redelijk goed op en rusten even een meter of 50 onder een soort uitsparing in de bergkam. De tijd in ogenschouw genoemen vind ik het onverantwoord om verder de piek te willen bereiken. En dus als compromie wil ik de 50 meter vrij stijl omhoog naar de bergkam. Ik onderneem deze toch eerste alleen om even te kijken of het wel veilig genoeg is. Na wat groot energieverbruik sta ik eindelijk op de bergkam en wordt verrast door een bijzonder mooi uitzicht op het achterste meer met daarachter nog een wat lagere bergkam en in de verte zelfs plat landschap. Ondanks dat het zicht snel vermelkt is het uitzicht grandioos. En dus meld ik dat naar beneden zodat ik niet later verwijten kan krijgen. Ik verzamel intussen wat sneeuw wat zich nog op deze hoogte aan de noordzijde in kleine plekjes en gaatjes aan de berghelling kan vastklampen. Natuurlijk moet zo'n sneeuwbal van de berg afgegooid worden. Ik klim zelf nog een stukje hoger om in ieder geval te kunnen zeggen dat een piek met een naam is bedwongen. Daarna is het feest voorbij en moeten we weer naar beneden. Na een beetje verkenning vinden we een route dat ons weer langzaam naar schuin naar beneden brengt. We passeren meerdere stenenvelden waar we handig gebruik van maken om sneller af te kunnen dalen. Na een tijdje zien we het pad lopen dat naar het achterste meer voert. We moeten echter nog wel een stukje verder afdalen. We moeten een stukje omlopen omdat de berg ineens ophoudt, maar daarna bevinden we ons weer op bewandelde paden. Daarna gaat het vrij snel en komen we aan de rechterzijde van het dal weer terug aan het beginpunt bij het meer. Daar moeten we weer een klein stukje omhoog om over het randje te komen waarna we de auto alweer in de verte kunnen zien, geheel alleen op de parkeerplaats. Voordat we aan het laatste stukje naar beneden beginnen, eerste nog even moed verzamelen en wat drinken en dan maar op weg. Een kleine 20 minuten later zijn we weer beneden bij de auto. Inmiddels is het acht uur zodat het ook langzaam donkerder wordt. Met veel oe's en aa's wordt van schoenen gewisseld. De grote, traditionele berg wandeling is weer goed volbracht. Een schatting aan de hand van de kaart vertelt ons dat we waarschijnlijk een hoogte verschil van zo'n 800 meter hebben gemaakt en zeker zo'n 20 kilometer hebben gelopen. Niet onaardig voor onze ongetrainde spiertjes. Nu snel naar huis waar ons lege kasten wachten. Thuis gekomen komt iemand toch nog op het idee het restaurant beneden af te struinen naar wat uitbaars en komt dan ook vol trots met een pizza en salade terug. De dag is daarmee weer voorbij.




Dag 17: (vrijdag, 29 september)

Vandaag is de laatste dag van de vakantie die we in Andorra doorbrengen. Dat wil zeggen dat morgen alle spullen weer in de auto geladen moeten worden, wat een puzzel op zich is. Vandaag wordt dan dus ook een dag waar we niet zou ver weg gaan en de laatste inkopen gaan doen die nodig zijn voor het thuisfront. We bekijken daarom eens even wat we nog niet hebben gezien in Andorra zelf, we willen natuurlijk wel kunnen zeggen dat we heel Andorra kennen. Op het lijstje staat nog een weggetje dat zowaar vlak bij ons appartement de berg op gaat, en tevens een weggetje dat aan de overkant van het dal naar boven zou moeten gaan. Die zoeken we dan ook eerste maar even op. Het wordt een korte rit. De weg gaat veel sneller dan de kaart ons wil doen geloven over in een hobbelige stenenverzameling waar een auto overheen zou moeten kunnen. Het zal ook vast wel kunnen, maar niet met onze 'normale' autobandjes. En dus dan maar het andere pad, wel nadat we bij een super mercado een broodje hebben gehaalt om onze weerstand wat te verhogen. Dit weggetje blijkt wel helemaal naar de pas te lopen waar boven tussen twee bergtoppen deze weg ook overgaat in een 4x4 weggetje. Aangezien dit gebied nog net op een van onze vele berg wandel kaarten staan bekijken we eens vanaf waar we het beste de twee dalen aan weerzijden van de pas kunnen bekijken en daarme fotograferen. We hoeven volgens de kaart niet ver en dus zelfs na de vermoeiende wandeling van gisteren stormen we als volleerde berggeiten naar boven. Echter, we komen bedrogen uit. Bovenaan de top wacht ons niet een fantastisch uitzicht op het dal maar meer een fantastisch uitzicht op een hele verzameling bomen. Wie plant dan ook die bomen hier bovenop een berg. In ieder geval weet ik weer waarom ik graag op grote hoogte de wandelingen wil doen laten plaatsvinden, waar geen bomen meer groeien. Dus maar weer naar beneden, op weg naar een kunstmatig aangelegde aquaduct dat in vroegere tijden een stuk van het boven dal van Andorra la Vella van water zou hebben voorzien. We vinden het begin van het wandelpad dat speciaal is aangelegd om ons de gehele route van het aquaduct te laten volgen. En zo doen we dus ook. In het begin is het vrij interessant die bak met water die naast het pad loopt. We testen zelfs de snelheid van het water door op wetenschappelijk verantwoorden wijze een experiment uit te voeren. Hiervoor lenen wij een blaadje van een boom die zich dichtbij bevindt en plaatsen deze zorgvuldig op het wateroppervlak, waarna het blaadje er met een bloedgang vandoor gaat. We lopen zelf ook zo'n kilometer of twee langs het kanaal waarbij we het blaadje ver achter ons laten. Daarna is het interessante van het water kanaal er wel een beetje vanaf en besluiten we terug te keren. We komen ons blaadje niet meer tegen en veronderstellen dat deze onderweg een groot ongeluk heeft ervaren. De volgende halte is een kerkje met een ronde toren, wat in Andorra de enige in zijn soort is. De anderen zijn allemaal uitgevoerd met een vierkante toren. We zien op de kaart dat deze zich vlak bij de doorgaande route naar Spanje zou moeten bevinden. En daar zoeken wij dus ook een tijdje. Als we Andorra la Vella uitrijden denken we al dat we te ver zijn en kijken verwoedt op de kaart waar die kerk zich dan wel zou moeten bevinden. Als ik vluchtig opzij kijk zie ik ineens nog geen 20 meter bij ons vandaan het bewuste kerkje, vlak langs de weg waar we al zeker 15 keer voorbij zijn gekomen. We klimmen uit de auto en met de fotocamera in de aanslag gaan we op weg naar het kerkje. Na een paar foto's hebben we dat ook wel weer gezien. Dan hebben we als laatste nog gezien dat in het naburig dorpje richting de spaanse grens een driedaags festival aan de gang is met als thema de middeleeuwen. Daar moeten wij natuurlijk ook een blik werpen. Ik zie het natuurlijk al helemaal voor mij: Grote pullen bier met vrouwen in mooie middeleeuwse jurken. Sommige andere mensen zien natuurlijk witte paarden met stoeren ridders. De werkelijkheid is dat de markt nog in opbouw is en zodoende valt er weinig te zien. Het feest begint pas om 6 uur. Aangezien we ook nog wat boodschappen moeten doen besluiten we dat eerste te doen en daarna terug te keren naar het grote feest. We halen dus eerste de boodschappen voor het eten van vanavond en tevens drinken en dergelijke voor onderweg. Daarna keren we terug naar het dorpje. Het feest is inderdaad iets meer op gang gekomen. Het blijft echter wel een beetje mager voor onze begrippen. Wel is duidelijk dat de gehele gemeenschap hiervoor is uitgelopen totaan de burgemeester toe, die we bijna over de tenen lopen. Wel is de sfeer erg goed, vooral ook echt in stijl met het middeleeuwse thema. In een aantal kraampjes worden op ambachtelijke wijze producten vervaardigd, van metaalbewerking, houtbewerking tot aan het maken van tapijten. En dat is zeker leuk om te zien. verscheidene mensen hebben zich ook in middeleeuwse stijl uitgedost. Aangezien, volgende sommige mensen, ik zelf ook standaard al tot die categorie behoor zal ik dus zeker niet opvallen. We kopen nog een potje honing en daarna op weg naar huis. Daar beginnen we alvast met het inpakken van onze spullen zodat we morgen alleen de laatste dingen nog maar hoeven te doen. Ik ruim het restant bier en wijn nog even op vakkundige wijze op en daarna is deze dag ook weer ten einde.




Dag 18: (zaterdag, 30 september)

Het is nog vrij voor een vakantiedag. En toch zijn wij al bezig met alle hectiek die bij het inpakken van alle spullen hoord. Op een of andere manier lijkt het dat er veel meer spullen zijn bijgekomen terwijl die niet zo zou moeten zijn. Ook de kofferbak moet met chirurgische precisie ingepakt worden wil alles in elkaar passen. En nu maar hopen dat de Fransen ons niet moeten hebben aan de grens. Dan wordt het echt een feest om alles eruit en er weer in te krijgen. Het is tien uur als we op weg zijn richting het noorden. Vandaag willen we nog het een en ander zien vlak in de buurt. We hoeven niet zover nog te rijden deze dag. We hebben een hotel gereserveerd in Moulins vlak bij Lion. Voor de laatste keer rijden we de pas richting Frankrijk op. We gaan door de tunnel zodat we in het stukje niemandsland uitkomen. Bij de franse grens zien we dat ze toch in een slechte bij zijn en af en toe iemand eruit pikken waar de een nauwkeurigere inspectie willen houden of er niet toevallig ergens sloffen sigeretten verstopt zitten. We vrezen het ergste al, maar gelukkig is de man zo ingenomen met een paar auto's voor ons dat we door kunnen rijden. Op de planning staat om nog een grot vlak bij de grotte de nieux te bekijken, indien deze natuurlijk open is. We rijden de inmiddels bekende route en komen iets voor twaalf uur bij de grot aan. Natuurlijk hebben we weer pech. Deze gaat pas om half drie open in september. Zo lang willen wij niet wachten en schakelen over op plan B, de chateau du Foix. We zijn hier nog geen 10 kilometer vanaf dus al snel zijn we ter plekke. Als we de stad Foix inrijden proberen we de bordjes richting de chateau te volgen die zeer prominent midden in de stad op een rots ligt dat er speciaal voor neergelegd lijkt. Halverwege raken we echter de bordjes kwijt en met het eenrichtingsverkeer rijden we al snel de verkeerde kant weer op. Dan komen we ergens in het centrum bij een parkeerplaats uit. En dus wordt de auto door het poortje geleid zodat wij lopend verder op onderzoek kunnen. Het is inmiddels vrij mooi weer geworden zodat er zelf terassen zijn waar mensen zitten. Eerst zoeken we echter de weg richting de chateau. Wat kriskras door enkele straatjes lopend komen we onderaan de rots met de chateau uit. Een groot (dicht) hek houdt ons tegen. Ook hier blijkt het ding pas om twee uur open te gaan. Dat kunnen we echter nog wel wachten en besluiten dan ook een terras te zoeken en te vinden om wat te eten. Deze vinden we al snel op een soort plein waar ze een enorm dak overheen hebben gezet. We beginnen met de koffie, gevolgt door een hotdog, daarna een bananensplit, dan weer koffie en uiteindelijk de rekening. Het is al snel twee uur zodat wij ons terug haasten naar de chateau. Nu is het hek wel open en wij beginnen de klim over het hobbelige keitjespad naar boven. We krijgen een mooi overzicht van de stad als we omhoog lopen. Boven staat een wachttoren/kantoor waar we naar binnen gaan om te betalen. Aan de andere kant lopen we er weer uit en klimmen verder. Van de drie torens kunnen we er twee beklimmen. Ook is er een kleine uitstalling van middeleewse ditjes en datjes. We beginnen met de netjes gerestaureerde ronde toren variant. Na veel treden staan we dan boven op de toren en hebben en mooi uitzicht naar alle kanten. Ook hier wil de chateau zelf weer niet mee te werken om in zijn geheel op de foto te passen. We gaan weer naar beneden en weer omhoog. Deze keer in de vierkante toren. Het uitzicht is natuurlijk redelijk hetzelfde zodat we ons afvragen waarom we eigenlijk beide torens willen beklimmen. Onze nieuwsgierigheid zal de boosdoener wel zijn. Misschien is het uitzicht op de andere toren namelijk wel beter. We zien van boven dat beneden aan de voet van een toren een gids met ruime gebaren een heel verhaal staat de houden in het frans. Wij bekijken ondertussen het kleine museum met een paar middeleewse wapens en wat ornamenten. Daarna is het voor ons tijd om weer af te dalen om de auto op te zoeken. Hierna is de reis echt voorbij. Als we de stad uitrijden doen we nog een poging om een goede foto te verkrijgen van de chateau in zijn geheel en daarna is het op weg naar Moulins. Met behulp van TomTom gaat dit vrij goed, totdat op een gegeven moment wij volgens TomTom in een weiland behoren te rijden, terwijl we toch echt nog op de snelweg zitten. Daar hebben we dus ook niet aan. En dus bekijken we met behulp van kaart en kompas of nog steeds de goede richting op rijden. Zolang de snelweg zich richting het noordoosten slingerd blijven we deze volgen. Als we volgens TomTom op een gegeven moment weer op een weg zitten blijken we via een nieuwe weg zo'n half uur van onze reistijd afgesnoept te hebben. Zeer content over onze navigatiekwaliteiten rijden we het laatste stukje via de route de nationale richting Moulins. Inmiddels is de zon al een tijdje achter de horizon verdwenen. Als we aankomen bij het hotel is snel inchecken zodat we nog wat eten kunnen krijgen. Gelukkig zijn de fransen zelf altijd erg laat met eten zodat dit geen probleem is. We beschouwen deze vakantie nu echt ten einde. Morgen moeten we nog zo'n 850 kilometer die we over de zoveel mogelijk snelweg af willen leggen.




Dag 19: (zondag, 1 oktober)

Vandaag wordt het de laatste dag. We maken ons klaar voor het laatste stukje terugreis. Na het ontbijt gaan we op weg, gewapend met een volle thermoskan met heet water voor de koffie en genoeg pakjes drinken voor een heel legioen. We moeten echter nog vrij grote stukken over provinciale wegen aangezien Frankrijk nog niet zo heel goed voorzien is van snelwegen. We vorderen echter vrij snel. Zoals bijna inmiddels wel als traditie beschouwd kan worden regent het grote stukken, net alsof het weer zich ingehouden heeft voor ons en nu ontzettende hoge nood heeft. We laten parijs deze keer liggen en rijden via een profinciale weg belgie binnen. Hier is het via Brussel richting antwerpen. Als we eenmaal op de ring van Brussel rijden is het allemaal alweer bekend zodat we ons eigenlijk alweer thuis voelen. We eten in Nederland bij een AC langs de weg en spoeden ons daarna richting huis. Het is half tien als de auto voor de deur staat. Nadat we eerst een beetje draaierig door het huis hebben geloopt om te kijken of alles op orde is laden we de spullen uit en ploffen op de bank. Buiten speelt de onweer met geflits en gedonder boven onze hoofden. De reis is nu echt officieel ten einde. En daarmee ook dit reisverslag.