dag 3 « Dag 4 (Zaterdag) - vanaf Bordeaux door de bushbush naar St. Lary-Soulan » dag 5

Route: Bordeaux -> Mont-de-Marsan -> Pau -> Tarbes -> St. Lary-Soulan

Deze ochtend is het weer het gebruikelijke ritueel. De wekker probeert zijn best te doen om ons wakker te maken, wat natuurlijk niet echt lukt. En deze ochtend is het zelfs nog een beetje erger. Het bed was misschien wel groot genoeg, maar ze hebben bijna zeker een staalplaat in het matras geplaatst. Het lichaam voelt in ieder geval alsof vanacht alle spieren en botten vakkundig zijn mishandeld. De moeheid lijkt nog erger dan normaal in de ochtend. We zetten ons er moeizaam overheen en starten de dag. Deze keer is het al zeker na 10 uur als de auto weer gestart wordt. We verlaten het spookhuis en zetten koers richting zuiden. Vlak onder Bordeaux zou wederom een chateau moeten zijn dat volgens de kaart echt gezien moet worden. En dus volgen we maar weer vol goede moed de bordjes. Maar het is natuurlijk wel te raden. De chateau lijkt inderdaad het bezien waardig maar het hek is gesloten. We hebben inmiddels ervaring genoeg dat we gewoon maar doorrijden. Dit gedeelte van Frankrijk lijkt echt voor publiek gesloten.

We volgen nu maar de D651 richting zuiden die echter al snel overgaat op de D219 die echter volgens de kaart toch echt richting het noorden zou moeten gaan. Nu is er nog niet zoveel zon maar wel net genoeg om te zien dat die toch echt voor ons aan de hemel staat. Dus zelfs de franse kaart laat ons hier in de steek. Nu is het wel zo dat deze kaart heel Frankrijk omvat en als er nog meer wegen op de kaart zouden staan het geheel wel heel erg onoverzichtelijk zou worden. We roepen onze vriendin er maar bij die met haar enorme bestand aan kaarten vast wel onze reddingsboei in volle ocean zal willen zijn. En inderdaad komen we met haar raad steeds verder zuidelijk.

We rijden nu door natuurgebied wat te zien is aan de vele bomen aan weerskanten van de weg. Wel zien we dat al deze boompje met wiskundige precisie in rij zijn gaan groeien. Wij vermoeden dat hier toch niet alleen de natuur voor gezorgd heeft. De wegen zijn voor hele stukken kaarsrecht. De dorpjes die we tegenkomen lijken wederom verlaten en zien eruit alsof sinds de oorlog hier niets meer gebeurt is. We missen echter nog onze morgen koffie en zijn dus echt op zoek naar een terras of iets dergelijks. Dat zullen we hier echter niet vinden. We zetten onze hoop dan ook maar op de eerste de beste stad die we tegenkomen op onze route. Na nog meer rechte wegen en verlaten dorpen wordt de natuur weer iets varierender. We zien af en toe weer wat maisvelden. En ook de dorpjes lijken weer wat levendiger. We rijden dus vanuit de twilight zone weer de bewoonde wereld in. Onderweg komen we door een dorp heen waar het zelfs een drukte van belang is. Vele auto's die langs de weg staan en vele mensen, veelal jongeren die ergens naar op weg zijn. We lezen iets over een festival ofzo. Wij rijden echter door aangezien we koffie willen en geen bier.

We arriveren een tijdje later in Mont-de-Marsan. Als we het plaatsje binnenrijden laten we de hoop op een gezellig terras langzaam varen. Misschien is er nog wel een bakker, zodat we toch het centrum doorrijden. We zien dat alle winkels ook hier nog dicht zijn al is het al rond 1 uur. We rijden toch om het centrumpje heen waar we op een pleintje komen waar een paar kraampjes en een draaimolentje staan. We parkeren hier de auto omdat we onderweg een bakkertje hebben gezien waar we broodjes willen regelen. Dan zien we binnen in een soort hal een groente en fruit uitstalling. Daar moeten we natuurlijk even kijken. We zien dat iedereen net aan het opruimen is. Wat we nog op kunnen maken uit de chaotiek is dit echt een etenswaren markt. Er is groente, brood, vis, kaas en noten etc. We blijven echter bij ons oorspronkelijke besluit en verlaten de markt en gaan op zoek naar de al eerder gesignaleerde bakker. Hier kopen we een paar croissants en wat andere broodjes en vervolgen dan onze weg. Als we de stad uitrijden zien we nog een supermarkt waar we ook even stoppen om wat drinken in te slaan. We hebben namelijk toch best wel dorst en de hoofdpijn is niet ver weg.

De volgende halte is Pau, een vrij grote plaats waar we een volgende poging tot terras willen wagen. Na een tijdje zien we ineens donkere wolken aan de horizon verschijnen. Als we echter nog een keer kijken zien we dat het zowaar de silhouetten zijn van echte bergen. We kunnen dus niet ver weg meer zijn. Natuurlijk moet hier een foto van gemaakt worden, alleen is de vraag hoe we dit voor elkaar krijgen. Op de hoofdweg kunnen we bijna nergens stoppen en als we kunnen stoppen zitten we net in een dalletje. Als we een klein weggetje oprijden zit er mais naast ons wat al veel te groot is gegroeid. In onze zoektocht naar een geschikt foto punt komen we wel een aardige kerktoren tegen. We zien onder de toren zelfs nog de touwen hangen waar de klok mee geluid moet worden. We weerstaan echter de drang om eens aan de touwen te gaan hangen en rijden weer richting de hoofdweg.

Het duurt hierna niet lang voordat we in Pau arriveren waar we via een lange, rechte weg op het centrum aanrijden. Vlak voor het centrum zien we een mega parkeerplaats waar we de auto ook maar neerzetten. Inmiddels is het al redelijk warm en geeft de zon zich volledig bloot. We gaan tezamen met fototoestel dezelfde kant op dan waar we alle mensen heen zien gaan. We moeten een eindje lopen en komen uiteindelijk bij een klein winkelstraatje. Links zien we een kerk die we besluiten later te bekijken en slaan eerst rechtsaf. Als we door het straatje de bocht om lopen, zien waar al die mensen heen gingen. Er staat vlak voor onze neus een waar kasteel, compleet met echte nepgracht (zit geen water in) en poort. Hier hebben we ook een groots uitzicht over de stad met de bergen ver in de achtergrond. Ook kunnen we het kasteel van binnen bezoeken wat echter met een franse gids moet gebeuren waar we weinig trek in hebben. We hebben namelijk nog steeds geen terras gehad. En dat is dan ook het eerste dat we opzoeken. We vinden een tafeltje in de winkelstraat en proberen onze drankjes te bestellen. Dat gaat met enige handen en voetenwerk, maar we komen er toch uit. Nadat we weer een beetje bijgekomen zijn zoeken we ook de eerder besproken kerk op. Deze is echter niet zo heel bijzonder zodat we al snel weer op weg gaan naar de auto.

We kunnen nog een klein stukje snelweg nemen wat we ook besluiten om te doen. Gelijk als we Pau uitrijden moeten we al een tol kaartje trekken. We kunnen nu een kilometer of 60 doorrijden voordat we van de snelweg af moeten om echt de bergen op te zoeken. Als we echter de tol willen betalen als we van de snelweg af rijden vinden we geen tolhokje meer, maar een apparaat waar we af moeten rekenen. Dit apparaat vertikt het echter om ons kaartje op te slikken en geeft hem elke keer weer terug, met een franse melding. We begrijpen eruit dat ons kaartje niet leesbaar is en proberen het nog een keertje. Ondertussen staat er al een leuke rij auto's achter ons te wachten. We besluiten dan maar op rode knopje te drukken waarvan we vermoeden dat het een storingsknopje is. En inderdaad krijgen we dame te horen die naar haar eigen zeggen zelfs 'a little' engels spreekt. Er is zelfs een fransman uitgestapt om ons te vertellen waar het kaartje in moet. De dame uit de luidspreker vraagt echter om het nummer achterop de kaart wat we haar geven. Daarna kunnen we ineens onze 4 euro betalen en een paar verbijsterde fransen achterlatend onze weg vervolgen. We rijden nu weer pal naar het zuiden de bergen in, welke ook gelijk van goed formaat zijn. We komen nog een supermarkt tegen waar we besluiten toch al enige inkopen te doen, aangezien het morgen ook zondag is. Op de parkeerplaats staat ook een klein kraampje waar niet alleen patat gehaald kan worden maar ook kip, pizza's en dergelijke. Ik vraag mij nu dan ook af waar de oven en dergelijk allemaal moet staat. Het kan bijna niet anders of deze man heeft een unieke gave ook in een frituur pizza's te bakken.

Na deze inkopen rijden we de resterende 5 kilometer en komen in St. Lary-Soulan zelf aan. Volgens onze navigatie moeten we ergens in het dorp zelf zijn. We komen echter weer ergens uit waar we echt niet uit op kunnen maken waar we zouden moeten zijn. We rijden dus eerst maar een naar links, daarna naar rechts, daarna naar boven en als laatste maar naar beneden. We komen nu langs een groot gebouw dat wel aardig op de foto lijkt die we van de internet boeking nog herinneren. We parkeren de auto in dit drukke dorp en zoeken de receptie op. Inderdaad blijken we goed te zitten. Een vriendelijke maar wat aparte jongen helpt ons graag verder. Al is het maar om eens engels te kunnen spreken waar deze jongen dan ook vandaag blijkt te komen. Nadat we alle formaliteiten hebben afgerond zijn we twee sleutels, een parkeerafstandbediening, een code voor de buitendeur, een lakenset en een inventaris lijst rijker. We besluiten eerst de auto maar eens te verhuizen naar de parkeergarage onder het appartementen complex. Het is echter pikdonker in de garage zodat we eerst maar eens moeten zoeken naar licht. Als we dat hebben gevonden zoeken we de parkeergarage af naar een vrije plaats. Deze zijn echter allemaal bezet zodat de moed ons al in de schoenen zakt. Dan vinden we in de hoek van de garage een weg die nog verder deze katakomben invoerd. We rijden dus voorzichtig nog een verdieping naar beneden en vinden daar inderdaad ruimte genoeg. Dan zoeken we allereerst ons appartement op. Deze is op de eerste verdieping en lijkt op het eerste gezicht aardig. De indeling is redelijk ruim en alles is voorhanden. Alleen het uitzicht vanaf het balkon is wat minder, en het bed lijkt verdacht klein. Het enige dat ons nu nog rest is het uitladen van de auto en het uitproberen van de bank. En zo geschiede. We plannen alvast dat we de volgende dag eerst maar eens bijslapen.

Foto 1: Bergen in zicht vlak voor Pau

Foto 2: Kerktoren in een dorpje vlak voor Pau

Foto 3: Het kasteel van Pau