dag 16 « Dag 17 (Vrijdag) - De laatste hoge passen en pieken

Route: St. Lary-Soulan -> Col d'Aspin -> Col du Tourmalet -> Gedre -> Cirque de Troumouse -> St. Lary-Soulan

Deze dag is de laatste dag van ons verblijf hier in de Pyreneeėn. Deze laatste dag lijkt gelukkig in ieder geval zonnig te worden, dee zon brengt zijn stralen door het zijraam in de woonkamer. We doen deze ochtend rustig aan, geen gehaastheid. We willen vandaag wederom naar een cirkelvormige bergketen, Cirque de Troumouse. Deze is iets groter dan de vorige die we bezocht hebben, ongeveer 4 kilometer van berg tot berg. De bergketen ligt in een natuurpark maar is met de auto bijna geheel tot het eind te berijden. We zijn dan op 2200 meter hoogte.

Het is iets na 12 uur als we op pad gaan. Ook deze keer rijden we weer over de twee, inmiddels erg bekende passen. En ook deze keer, passeren we weer vele wielrenners, waarvan sommigen fier omhoog fietsen zodat het lijkt dat ze pas zijn begonnen terwijl ze al bijna bovenaan zijn aangekomen, of we zien wielrenners die nog onderaan de berg moeten beginnen en daar al uitgeput lijken. Wij rijden ze allemaal voorbij en zijn al snel de eerste pas over. Ook de tweede pas gaat vrij vlot. Vlak voor de top van deze pas moeten we even stoppen. Er schijnt een schransfeest aan de gang te zijn halverwege de berg die we willen gadeslaan. Het blijkt dat een klein kalfje het leven heeft gelaten waar nu een twintigtal aasgieren omheen lopen te dartelen. Een of twee aasgieren zijn echt bezig zijn om zich te voeden. De anderen drippelen er een beetje zenuwachtig omheen, af en toe proberend met breed uitstaande vleugels om wat dichterbij te komen. Iets dat niet echt toegestaan wordt door de oppergier.

Nadat we genoeg van dit feest hebben meegemaakt vervolgen we onze route. We passeren de top, met de grote, witte fietser die onvermoeibaar fier bovenop staat, en dalen aan de andere kant weer af. Wederom ligt de weg weer vol met stenen zodat het een wedstrijd tussen de bochten en de stenen is, wie het meeste aandacht van het stuur vraagt. Ook deze horde wordt echter genomen. We rijden nu richting Gedre. We hebben een Deja-Vou, we rijden namelijk weer achter een reisbus. Deze heeft echter best de sokken erin zodat we niet echt hoeven te wachten. Bij Gedre gaat de bus gelukkig rechtdoor zodat we voor de tweede keer een bus van ons afschudden bij deze splisting. Wij rijden nu zuid-oostelijk over een vrij smalle weg. De weg voert ons door een mooi groen maar redelijk smal dal met aan onze linkerkant ehh, nee nu weer rechterkant, een riviertje. We komen een aantal mannen tegen in rubberen pakken die waarschijnlijk de rivier kan afdalen of juist opklimmen. Wij rijden echter gewoon over de weg stroomwaards, parallel aan de rivier tot we bij een splitsing komen. Hier kunnen we rechts de berg op naar een stuwmeer, wat we ook gelijk maar even doen.

En na enig bochtenwerk zien we inderdaad boven ons een betonnen constructie. Het is niet zo'n grote stuwdam maar het meer erachter is er niet minder mooi om. Het landschap voor de dam is bezaaid met stenen en lage struikjes wat het geheel een aparte uitstraling geeft. Het water is ook hier weer mooi donkerblauw met af en toe de schittering van de zon als een vlaagje wind het water beroert. We maken hier onze foto's zodra net die ene wolk weer voor de zon weg is. Als we aan de andere kant van het dal de berghellingen bekijken zien we dat ze zon grillige schaduwen van de wolken op de helling toont. Wij dalen weer af en volgen de weg verder het dal in. Verderop zien we al enige hoge bergen, maar we kunnen er nog geen cirkelvorm in ontdekken. We rijden nu het einde van het lage dal tegenmoet en zullen dus ergens de berg op moeten. De weg loopt inderdaad verder door, al moeten we wel 4 euro betalen om geheel boven te komen. Deze betalen we netjes zodat we mogen doorrijden. De weg loopt verder aan de rechterkant waar deze de berg omhoog kronkelt. Al snel komen we bovenaan de bergrichel in een hoog zijdal. Hier staat een stenen huisje met een terras zodat we besluiten hier op de terugweg zeker even te stoppen. Wij willen echter het einde van de weg eerst zien. En die cirkelvorm natuurlijk controleren. De weg loopt verder omhoog aan de linkerkant van dit hoge zijdal. We moeten een paar keer aan de kant voor campers en autos maar komen toch bovenaan. En nu zien we inderdaad dat we op een soort hoog dal staan die mooi in een halve cirkel door een hoge bergrug wordt omsloten. De grote jongens staan er mooi omheen zodat het dal erg besloten lijkt. Helaas is het geheel wel weer veel te groot voor onze camera, zodat we de komvorm waarschijnlijk niet kunnen vastleggen.

Maar eerst belangrijke zaken. We hebben namelijk wel zin in koffie zodat we de kan en de bekers meenemen en op een heuveltje met mooi uitzicht en niet al te veel verloren koeienzaken ons vestigen. We genieten even van de stilte al is deze relatief. De aanwezige koeien klinkelen met hun bellen er rustig op los. Na de koffie zoeken we een nog hoger punt aan de zijkant van de kom in de hoop zo meer van deze bergen op de foto te krijgen. Dat lukt niet helemaal al wordt de cirkelvorm waarschijnlijk wel iets duidelijker. Op de terugweg naar de auto zien we iets in het gras rondspringen. Het is te groot voor een sprinkhaan zodat het toch even onderzocht moet worden. Het blijkt een klein kikkertje te zijn. Hij wil echter niet vrijwillig achter de grassprieten vandaan komen zodat we hem even op de hand nemen. Sommige mensen echter willen niet even een kikkertje vasthouden. De kikker zelf plast van angst al in zijn broek en dus laten we hem zijn weg weer vervolgen.

Wij rijden weer terug naar het terras die nu echter in de schaduw ligt. Het is ook in de shaduw nog warm genoeg zodat we toch op het terras gaan zitten. Er zitten op het terras ook nog een stapel fransen die duidelijk een bergwandeling hebben gemaakt. Naar ons idee roept de een nog harder dan de ander dat hij deze en die top heeft beklommen. Wij zitten echter gewoon rustig de berglucht in ons op te nemen. Bij het terras hoort een restaurantje en refugee zoals de fransen dat noemen. Hier kun je dus overnachten. Wij gaan echter weer op weg. Al snel zijn we terug in het dal en gaan richting de passen. We passeren de Pont Napoleon waar we op de heenweg al zagen dat ze hier aan het bungie-jumpen waren, vanaf de brug dus. Er wordt nu echter niet meer gejumped. Het is nog steeds warm weer en ook de lucht is redelijk wolkenloos. We zullen waarschijnlijk geen wolkendeken meer zien op de pas. Wel zien we, als we omhoog rijden links naast ons Pic du Midi in de zon liggen. Die was ons nog niet opgevallen vanaf deze plek, waarschijnlijk omdat er altijd wolken voor hebben gehangen. Hier stoppen we even om de pic nog eens op de foto te zetten. Daarna is het verder op naar de top. Daar moeten we ook weer stoppen voor een kudde ezels die we weg over steken. Okee, drie ezels die de weg oversteken.

Tijdens de afdaling zien we vlak voor ons een grote kat de weg over sluipen. Tot we realiseren dat er hier helemaal geen katten kunnen zijn. Daarna gaat alles heel snel, het blijkt een vos te zijn die snel door het gras wegsluipt. Maar niet voordat hij zich nog een keer omdraait en door ons op de foto laat zetten. We verbazen ons stevig dat we zowaar een vos in het wild hebben gezien die ook nog op de foto wilde. Nu missen we alleen de beren nog die hier ook zouden moeten leven, al zijn het er maar een paar. We willen in ieder geval de vos bedanken voor zijn bijdrage. We maken waarschijnlijk nog wel een aparte pagina voor alle dieren die zo goed hebben meegewerkt deze vakantie. Voor nu rijden we in ieder geval verder. Op de tweede pas stoppen we ook even om de ondergaande zon op de foto te zetten. Nouja, de zon die achter een berg verdwijnt dan. Ook zetten we de berggeitjes nog op de foto die we hier tot nu toe altijd zijn tegengekomen. Een van de kleine geitjes lijkt een gebroken poot te hebben en hobbelt langzaam op drie poten achter de kudde aan. Daarna is het de berg af en naar ons appartement. We zien geen beren onderweg. Als we terug zijn in ons appartement dat voor twee weken ons thuis is geweest resten er nog maar een paar dingen. Dat is het reisverslag en het inpakken van de spullen. Morgen is de terugreis welke voor een groot gedeelte met de snelweg zal moeten worden afgelegd. En daar willen we geen verslag meer van doen. Daarom is dit is het einde van dit reisverslag. Volgend jaar jaar misschien weer meer.

Foto 1: Stuwmeer op weg naar Cirque de Troumouse

Foto 2: Feestmaal op de Col du Tourmalet

Foto 3: De hoogvlakte van Cirque de Troumouse

Foto 4: Kikkers op de hoogvlakte

Foto 5: De vos en zijn streken op Col du Tourmalet