dag 14 « Dag 15 (Woensdag) - Stuwmeren met uitzicht op donkere wolken » dag 16

Route: St. Lary-Soulan -> Fabian -> Lac de Cap-de-Long -> Lac d'Orédon -> Valle de Chistau -> St. Lary-Soulan

Ook deze ochtend is het weer lastig wakker worden. Het lijkt wel naarmate we de vakantie verder beleven dat de vermoeidheid groter wordt. Maar als we even terugdenken aan de eerste dagen dan valt het toch wel mee. Deze ochtend zien we blauwe lucht, maar er is ook wel enige indicatie dat het zomaar zou kunnen betrekken. We hebben voor vandaag de meren op de planning en hiervoor pakken wij de spullen dus in. We nemen de flessen met drinken mee, de rugtassen en natuurlijk de wandelkaarten. Gewapend met deze artikelen zoeken we de auto op.

We moeten eerst een stukje zuidelijk rijden richting de spaanse grens. Bij Fabian slaan we af richting het westen een smalle vallei in. De weg kronkelt naast een rivier (hoe kan het ook anders) verder de vallei in. Op sommige plaatsen is er wederom maar net genoeg ruimte voor een smalle weg en de rivier. Als we hoger komen zien we de lucht enigsinds betrekken, maar wij laten ons hierdoor nog niet uit het veld slaan. De kaart heeft ons geleerd dat er een groot stuwmeer op vrij grote hoogte ligt, welke met de auto nog berijkbaar is. Het water uit dit stuwmeer stroomt in een lager meer, waar we eerst langskomen. Vanaf dit lage meer gaat een weg naar een combinatie van verschillende meertjes die verderop tussen de bergen liggen. Deze weg is echter gesloten voor verkeer tussen 9 en 6 uur. Er rijdt wel elk half uur een bus. Het stuw meer ligt op dezelfde hoogte als de met de auto niet bereikbare meertjes, zodat deze meertjes vanaf het grote stuwmeer lopend goed te bereiken zijn. Het betekent dat we een bergruggetje over moeten steken, met een hoogteverschil van ongeveer 300 meter. Dat is dus goed te doen.

We rijden daarom het eerste meer voorbij en klimmen met de auto nog een stukje hoger. We krijgen zo een mooi uitzicht op het eerste meer. Boven aangekomen zien we dat er maar beperkt parkeergelegenheid is, maar gelukkig kunnen we onze auto nog kwijt. Nu start het ritueel van de bergschoenen aantrekken en de rugtassen inpakken. We moeten ook nog iets eten, dus zoeken we even het nabijgelegen eet-schuur-achtig-ding op. We willen een simpel broodje wat echter in het frans niet goed uit te leggen is. We krijgen wat we willen maar worden vervolgens behoorlijk afgezet met de prijs. Typisch frans dus, als je geen frans spreekt belazeren ze je waar je bij staat. Met onze broodjes lopen we richting stuwdam welke we eerst moeten oversteken. We hebben nog geen voet op de dam gezet of we voelen enige spetters uit de hemel vallen. Als we achter ons kijken, zien we donkere wolken. We besluiten naar het midden van de dam te lopen, waar een bord staat met een klein afdakje en daar het weer even af te wachten. We proberen ons broodje te eten, maar komen erachter dat de ham wel erg taai is. En trouwens ook niet echt lekker, zodat deze al snel in de natuur verdwijnt. Blijft over de kaas, die wel redelijk te doen is. De regen houdt op een gegeven moment op en we zien de donkere wolken het dal in trekken. Wij lopen verder over de dam naar de andere kant waar het looppad stijl omhoog de berg oploopt.

Hier moet een besluit vallen of de wandeling over de bergrug doorgaat of zal worden afgelast. Na enige gedrentel horen we onweer vanuit het dal waar de donkere wolken langzaam verder trekken. Dat levert de doorslag. De wandeling is vanaf dat moment officieel afgelast en we lopen weer richting de auto. Bij de auto gaan de bergschoenen weer uit. We rijden een stukje naar beneden naar het eerste meer dat we zijn tegengekomen. Hier stoppen we en lopen een klein stukje langs het meer. We hebben nu een goed zicht op de dam van het hooggelegen meer vanaf beneden. Dit geheel moet natuurlijk op de foto. Daarna besluiten we om maar naar de spaanse zijde te rijden in de hoop dat het daar iets beter weer is. Er is een vallei (Valle de Chistau) die erg mooi moet zijn en vlak over de grens naar het oosten loopt. En dus gaan we op weg.

Als we net op weg zijn krijgen we telefoon van het zakelijke thuisfront. Er wordt een oneerbaar voorstel gedaan of we onze vakantie maar even willen inkorten, omdat er enige paniek is die blijkbaar niet tot einde onze vakantie kan wachten. We stoppen de auto na een haarspeld bocht en moeten eerste even alles wat we maar zien en kennen vervloeken. Na een half uurtje zijn we weer zover gekalmeerd dat we weer in staat zijn te rijden en vervolgen onze weg. We besluiten om in twee dagen terug naar huis te rijden in plaats van de geplande vier dagen. Dat houdt in dat de vakantie dus met vier dagen ingekort wordt, hartelijk bedankt.

Als we door de tunnel zijn, zien we dat het hier niet veel beter met het weer is dan aan de franse zijde, al is het hier droog en lijkt het toch iets lichter aan de horizon te worden. We draaien al snel de gekozen vallei in. De weg is hier weer een typisch bergpad dat zich langs de berghelling kronkelt. We moeten redelijk vaak uitwijken voor stenen op de weg. Het lijkt alsof ze elke keer net een stukje groter zijn. Ze krijgen ons echter niet te pakken, die stenen. Af en toe moeten we door tunnels en uitgekapte stukken in de berg. Maar als snel wordt het dal weer breder en zien we de natuurlijk aanwezige rivier vredig door het dal stromen. Na een tijdje komen we een afslag tegen, waar we of via een onverharde weg het dal verder in kunnen of via een verharde weg omhoog. We kiezen eerst de weg omhoog. Die eindigt echter al snel in een bergdorpje. De weg wurmt zich hier tussen twee huizen door, waar we toch echt zeker van weten dat de auto daar niet tussendoor gaat passen. En dus keren we om.

We besluiten om het onverharde pad een stukje te volgen en rijden daarmee ook gelijk een beschermd natuurgebied in. De weg is goed te bereiden, in ieder geval beter dan de eerdere ervaring hier in Spanje. Na een tijdje komen we uit op een grote keien weg die er netjes aangelegd uitziet. Het hobbelt echter nog meer dan de onverharde weg. We rijden langs een of twee huizen (of schuren) en komen daarna gelijk weer op de onverharde weg terecht. De huisjes zien er klein en vervallen uit zodat we ons niet kunnen voorstellen dat hier iemand wil wonen. Even verderop komen we hetzelfde verhaal nog een keer tegen, dit keer is het maar één huis. De weg verderop is er af en toe erg slecht. Er lopen diepe geulen over de weg, waar eens het water een weg naar de overkant heeft gezocht. Het valt echter allemaal nog steeds binnen onze veiligheidsmarges. We komen in een soort breed einddal terecht waar we op een heus zandpad terecht komen. We zien hier twee campings, of wat daar voor moet doorgaan. Het is meer een vlak stukje land en een stenen hutje. Aan het einde van het dit dal gaat de weg omhoog richting.. ehh.. dat weten we niet precies. Volgens ons richtingsgevoel loopt het weggetje naar het noorden door een hoog zijdal en zou daarmee dus bij de franse grens moeten uitkomen. Wij besluiten echter om hier enkele foto's te maken en daarna huiswaards te keren. De foto's worden snel genomen omdat een grote horde vliegen bezig is een taktisch aanvalsplan te formeren. Voordat ze hun plan uit kunnen voeren stappen we snel in en op een aantal kamikazevliegen na zijn ze allemaal nog aan de goede kant van het raam.

Op de terugweg worden de krijgsgevangen-vliegen een voor een buiten de deur gezet. De terugweg gaat voorspoedig en lijkt ook vlugger te gaan dan de heenweg. Maar apart genoeg ervaren we dit bij alle wegen. De terugweg door dit dal is wederom erg mooi, zelf het weer wordt weer iets beter al zien we nog steeds geen zon. Het is 8 uur als we arriveren bij ons eigen stekje. We hebben niets in huis qua eten zodat we besluiten de lokale keukens maar eens uit te proberen. Al snel komen we erachter dat bijna alle gezellige restaurants vol zijn en dat de lege exemplaren ook wel erg leeg zijn. Uiteindelijk valt onze keuze op een italiaans restaurant die tezamen met nog twee andere restaurants in een soort steegje zijn gevestigd. Hier krijgen we al snel een tafeltje in het nogal kleine restaurant. Al hebben we niet op de eerste verdieping gekeken waar we ook veel mensen heen zien gaan. Het duurt even voordat onze bestelling wordt opgenomen. Het is dan ook erg druk en ze zijn maar met hun tweeen in de bediening. Dat we iets langer moeten wachten hebben we wel enig begrip voor. Wel vinden wij dat vooral het ene dametje toch iets rustiger zou moet lopen en niet zo'n gehaastheid moet uitstralen. We zien al vele ongelukken gebeuren, maar het blijft toch elke keer weer goed gaan. We kiezen van het menu een lasagne en een tournedo welke al snel voor ons op het tafeltje staat. Ze smaken allebeide erg goed zodat dit restaurant onze okee-stempel krijgt. Na deze maagvulling gaan we op huis aan en niet lang daarna zoeken we het bed op. Morgen willen we een grot bezoeken en op de terugreis hiervan moet ook een adelaarsnest (ofzoiets) bekeken worden.

Foto 1: Donkerblauw water van Lac de Cap-de-Long

Foto 2: Luie wolken op weg naar Spanje

Foto 3: Het riviertje Ria Cinqueta

Foto 4: Bijna achterin de Valle de Chistau