Dag 6 - Vrijdag - Van Lappeenranta naar Savonlinna


Als ik wakker wordt hoor ik een onaangenaam geluid. Het is het geluid van regen dat op het dakje van de cabin neerstort. Het is op dat moment rond 8 uur, en er zijn al mensen actief op de camping. De toiletten zijn redelijk dichtbij dus ik waag mij er maar aan de regen te trotseren. Het klinkt echter allemaal erger dan het is, en de natuur frist er ook gelijk van op. Wat volgt zijn de gebruikelijke ochtendperikelen. Deze nemen altijd iets langer in beslag wanneer we vertrekken vanuit een cabin dan vanuit een hotel, aangezien er veel meer terug in de auto moet. Vandaar dat het al weer bijna tegen elf uur is als we goed en wel op weg naar onze volgende bestemming zijn.
Lappeenranta ligt aan de zuidzijde van het meren gebied van Finland. We rijden nu het gebied in en dat is ook gelijk te merken. Er is bijna altijd wel een meer te zien. Helaas zijn veel meren langs de weg niet goed te fotograveren omdat bomen het blijkbaar erg leuk vinden om in de weg te gaan staan. Op sommige plekken lukt het echter net om tussen de bomen door een vrije blik te kunnen werpen. Bij onze eerste stopplaats maken we de eerste foto's van de meren. Het is echter nog niet echt zonnig zodat de meren wat minder mooi zullen ogen op de foto's. We rijden nu naar het noorden langs een wat kleiner weggetje dat op de kaart staat aangegeven als een mooie natuur route. En daar liegt de kaart zeker niet over.
Op de kaart staan tevens een hele stapel 'kastelen' aangegeven langs onze route. We vinden echter helemaal niets, en we vermoeden dat het hier dus echt om luchtkastelen moet gaan. Wel komen we ineens in de bocht van de weg een soort vesting-fundatie tegen. We kunnen de auto hier ook parkeren zodat we op ons gemak eens kunnen kijken wat het allemaal inhoud. We kunnen via een hek dat schapen moet tegenhouden de plek betreden. We lopen al snel tussen de oude restanten van een heuse vesting in bastion-vorm gebouwd. Bijna alle muren staan nog tot een hoogte van 1 meter, waardoor de vorm heel goed te onderscheiden is. Hedendaags wordt de vesting echter door een kudde schapen bewaakt, wat wij merken als een van de schapen ons opmerkt er erg nieuwsgierig wordt. De rest van de schapen wacht nog even af. Maar al snel is het eerste schaap over de dam en komt de kudde steeds dichterbij. Wij besluiten ons heel politiek maar terug te trekken uit de vesting.
Naast de vesting loopt een riviertje die voor een deel door een gebouwtje stroomt. Het lijkt op een oude graanmolen, en inderdaad zien we een molensteen als we naar binnen gaan via de open deur. Binnen ligt zelfs een gastenboek een foldertje met uitleg over de vestingen uit de buurt.
Na dit avontuur vervolgen we onze weg noorderlijk. We gebruiken nog steeds de iets kleinere wegen. Ook proberen we nog hier en daar iets te vinden wat op de kaart aangegeven staat, maar in dit gebied zijn alle kastelen blijkbaar met de finse noorderzon vertrokken. Bij onze omzwerving komen we wel het ene mooie meer na het andere tegen, de meeste omgeven door veel bos. Na een tijdje gebeurt dan het onvermijdelijke. De tot op dat moment netjes verharde weg gaat over in een zand/grind pad. Deze zijn echter verbasingwekkend goed te berijden, en voeren ons echt door het hart van het finse landschap.
We komen op een gegeven moment weer op een iets grotere weg uit die rustig verder slingert tussen de meren. Op deze wegen zijn veel parkeerplaatsen, waar regelmatig ook kleine kioskjes bij zijn. Hier is onder andere koffie, thee en versnaperingen te krijgen alsook sommige touristische artikelen. Wij stoppen op een van deze parkeerplaatsen, waar we vanuit een uitzichts-rots een aantal foto's maken. Op het informatiebord zien we dat er in de buurt rotstekeningen moeten zijn. Nu waren wij al gestopt bij zo'n rotstekening, maar die was veel te ver lopen. Deze lijkt echter beter bereikbaar. Met deze informatie in ons achterhoofd rijden wij door. Ook de juiste afslag weten wij te vinden, wat in Finland lang niet altijd gewoon is. Opeens staat ergens langs de weg een bordje die het bos inwijst. Ons vermoeden zegt dat het hier dus moet zijn. Een stukje terug is een parkeerplaats waar we de auto neerzetten. Er komen net drie zuur kijkende zweedse ouderen uit het bos lopen die de auto ook op de parkeerhaven hebben staan. Bij het bordje loopt een pad het bos in, langs een meer. Op het informatiebordje hebben wij gelezen dat er 70 rotstekening gevonden zijn van ongeveer 5000 jaar oud. De meeste zijn langs de waterlijn aangebracht die vroeger blijkbaar hoger stond. Nu liggen de meeste rotstekeningen rond de 6 meter boven de huidige waterlijn. We lezen ook dat vele van deze rotstekeningen alleen via het water bereikbaar zijn. Deze die wij echter gaan zien is via het bospad te bereiken. Na ongeveer een 600 meter lopen zien we een bordje staan. Hier moet het dus zijn. We bekijken de rots aandachtig. En ja hoor, we zien een paar rode vlekken op de rots. Vormen zijn niet de onderscheiden, dus deze oerbewoner heeft niet echt artistiek talent gehad. Terug naar de auto maar weer.
Dan geeft de kaart aan dat er een waterval moet zijn, ergens. De kaart geeft dat helaas aan met een pictogrammetje dat volgens ons maar ergens in de buurt wordt neergezet, zodat wij een gebied van 15 km zouden moeten uitkammen. Toch proberen we de waterval te vinden. Al snel zitten we weer op de zandwegen, die overal langs kronkelen, maar niet langs een waterval. Op een gegeven moment geven we het maar op, de tank begint leeg te raken en dat is hier in de 'wildernis' niet een goed ding. We laten tomtom ons naar de dichtsbijzijnde pompstation brengen, die 27 km verderop ligt. Deze ligt ook nog globaal in de juiste richting en dus volgen we onze electronische vriendin getrouw. We komen na 25 km weer op de 'grote' weg uit en na 2km is inderdaad een pompstation. Als we de tank weer vol hebben gaan we richting eindbestemming, wat nog zo'n 70km rijden is. De weg die we volgen loopt op 1 punt langs de russische grens. We zien gelijk als we op dat punt zijn aangekomen aan de wachttoren aan de Finse zijde. Doordat de bomen nog steeds vervelend aan het doen zijn zien we russische grens zelf niet.
Na een tijdje komen we afslag tegen naar iets touristisch, als we het bordje langs de weg mogen geloven. Het is ongeveer 6 kilometer in oostelijke richting. We besluiten op onderzoek uit te gaan. Nadat we deze afstand hebben gereden zien we inderdaad een grote parkeerplaats aan de rechterkant van de weg. Het blijkt een meer te zijn waar 70 verschillende vogelsoorten leven. Via een brug is het mogelijk naar een uitkijktoren te gaan om de vogels te bestuderen. Er wordt eerst nog snel even de standaard lens vervangen door de supertelelens. Wie weet dat een roofvogel zich nog wil laten zien, dan willen we natuurlijk als we een foto maken wel iets meer dan een stip op de foto. Nu wordt het tenminste nog een vlekje.
Het eerste deel van het pas loopt door het bos, maar al snel gaat het pad over een houten pad door een moerasgebied. Aan de linkerzijde is een megaveld met bolle pisten, wat een zeer mooi uitzicht geeft. Aan de rechterzijde gaat het moeras over in een meer, met veel rietvelden. Het houten pad loopt zo'n 400 meter door voordat het weer overgaat in een bos. Daar ontmoeten we nog een paar paddestoelen en een rups die zich van ons echter niets aantrekt. Als we bij de vogeltoren aankomen blijkt deze vol te staan met mensen. Gelukkig heeft de uitkijktoren twee niveau's waarvan eentje voor ons speciaal helemaal leeg gehouden is. We zien echter weinig vogels van dichtbij, tot een stipje aan het andere eind van het meer snel groter wordt. Een roofvogel laat zich toch nog zien. Dat wordt weer een stapel foto's met stipjes en nu met de telelens ook vlekjes.. De vogel is op jacht en stort zich in het meer om met een vis aan zijn klauwen weer het luchtruim te kiezen. Volgens de expert is het een zeearend (de vogel, niet de vis). We kiezen weer de terugtocht, om wederom bijna op de rups te staan, die echter zeker 3 meter heeft afgelegd in de tussentijd.
Het is inmiddels al vrij laat zodat we nu zonder verdere onderbrekingen naar onze boerderij rijden. We zijn zeer benieuwd wat we ervan moeten verwachten namelijk. Ook hier bied tomtom uitkomst, want de boerderij is behoorlijk diep verscholen. We komen echter goed aan en zien gelijk dat het een mooie locatie is. De boerderij heeft enkele vrij nieuwe bijgebouwen die de kamers huisvesten. Alles is perfect op orde en in een wat informele, ontspannen manier geregeld. Dit is zeker een aanrader voor alle Finland bezoekers.
We hebben geen zin meer in uitgebreid eten, zodat we alles bij elkaar schrapen aan brood en soep wat in de auto zit. Echter niet voordat we even verder naar het meer gelopen zijn. Die wandeling heeft niet de beste kant van Finland laten zien. Een compleet regiment aan muggen, aangevoerd door een briljante generaal-mug heeft met een taktische, gedisiplineerde aanval een en ander terein aan huid veroverd. We hebben het enige gedaan wat we nog konden doen. zo snel mogelijk vluchten naar veilige gebieden.
Met dit gebeuren was ook deze dag alweer aan zijn einde, en gelukkig maar, want de dagen zijn erg vermoeiend.