Dag 19 - Donderdag - Van Oppdal naar Loen


Het hemelbed slaapt blijkbaar goed, aangezien we pas na achten wakker worden. En wat nog veel beter is, als we naar buiten kijken zien we zon en een bijna heldere hemel, met af en toe een paar kleine schapenwolkjes. We hopen maar dat dit het einde van het regenseizoen inhoud. We begeven ons naar het ontbijt om te kijken hoe goed dat hier verzorgt is. Dat blijkt vrij goed verzorgt, alleen missen we wel de mini-muffins. Als we zitten te eten stormen er een hele klas met jeugd binnen die 10 minuten later weer naar buiten stormen. Die hebben wel erg snel gegeten. Vanaf onze tafel kunnen we prachtig naar buiten zien waar we onze poedersuiker bergen mooi zien afsteken tegen een blauwe lucht.
Vandaag zijn we van plan om naar een zee aquarium te rijden in Ålesund. Vanuit Oppdal verlaten we E6 daarom om meer naar het westen toe te rijden. We zijn nog niet echt op weg of ik moet al stoppen om foto's te maken. En even verder moet ik stoppen omdat ik overvallen wordt door een hevige vlaag van misselijkheid. Deze duurt zeker een half uur voordat ik weer in staat ben te rijden. Wat dit precies is geweest is moeilijk er achterhalen, misschien het eten van gisteren of iets dergelijks. De maag blijft namelijk een beetje rommelen. Als we iets verder gereden zijn komen we een kleine supermarkt tegen. Hier hebben we echter ook een mooi uitzicht tegen de bergen aan. Het is een idilisch plek die natuurlijk op de foto gezet moeten worden.
Even verder komen we weer zo'n plek tegen. Ook hier stoppen we natuurlijk weer even om foto's te maken. Het hele landschap is omgeven door hoge bergen met allemaal hun eigen witte kapjes, met daartussen de groene dalen en af en toe prachtige blauwe meren, of fjorden. Op een gegeven moment buigt de weg af naar rechts, wat wij echter niet doorhebben, zodat we op een kleinere weg verder rijden. Maar dat is geen punt, want we komen nu bij een leuk kerkje in een wederom mooi dal. Nadat we foto's hebben gemaakt zoeken we de juiste route weer op. Het hele misselijk zijn verhaal heeft ons tijdschema in de war gestuurd zodat we het aquarium niet meer kunnen halen, qua tijd gezien. Vandaar dat we onze route herplannen.
De route die we kiezen voert nu langs een staafkerkje (Rødven). Deze ligt op een schiereilandje in het fjord. Als we aan komen rijden zien we een normale kerk, waar een aannemers busje voor staat, terwijl de kerkdeur open staat. Ook staan er stijgers omheen. We zijn een beetje in verwarring tot we iets verder rijden. Dan zien we aan de andere kant van de weg de staafkerk liggen. Deze oogt in het zonlicht bijzonder mooi. De kerk is ondersteund aan alle zijden door schuine steunbalken. Helaas is de kerk zelf dicht maar we kunnen in ieder geval de buitenkant bewonderen. Nadat alle kanten zijn bekeken rijden we terug naar onze route.
Onze route loopt nu over een pas met de naam: Trollstigen. Dit is een pas die via de meeste haarspeldenbochten van Noorwegen naar boven gaat, volgens de boekjes in ieder geval. Vlak voordat we af moeten slaan om de Trollstigen op te rijden zien we langs de weg een restaurant. Een uitgelezen plek om nog even koffie te drinken. Het is een soort wegrestaurant waar je van allerhande maaltijden kan krijgen. Wij houden het bij een broodje. Na deze opkikker rijden we de weg naar de pas op. Deze volgt het dal en is eerst vrij vlak totdat het einde van het dal naderd. Daar reist de berg hoog voor ons op. Eeste zien we geen enkele mogelijkheid waar de weg nu heen zou moeten gaan. Als we dichterbij komen zien we inderdaad de weg die schijnbaar tegen de bergwand aangeplakt zit. Het is een apart gezicht. De weg is op zich niet bijzonder moeilijk en zeer goed te rijden. Als we hoger komen stoppen we een aantal keren om foto's van het dal te maken. Bovenaan de eerste stijging is een parkeerplaats met souveniersshops en een wanderling naar een uitkijk plateau. Daar kijken we natuurlijk ook even. Er zijn echter geen interessante souverniers meer, aangezien alle souveniershops naar ons idee hetzelfde verkopen.
De weg stijgt na deze stop nog een stukje zodat we in de sneeuw uitkomen. Ook hier stoppen we om even een sneeuwbal te maken en natuurlijk wat foto's te maken. Het is echter bijzonder koud zodat we snel doorrijden de pas aan de andere kant weer naar beneden. Als we iets gedaalt zijn stoppen we even aan de kant van de weg om de kaart erbij te pakken. Als we even overlegt hebben zien we een hoop rook aan de zijkant van de auto verschijnen. Ik zet gelijk te auto stil en stap uit om onder de auto te kijken waar de rook vandaan komt. We denken natuurlijk eerste aan de uitlaat die ergens lek is onder de auto. De rook blijkt echter uit een klein pijpje naast de uitlaat te komen die midden onder de auto zit. Ik ken dat pijpje helemaal niet maar kan wel zien dat het nergens aan vast hoord te zitten. Het eerste dat we verzinnen is maar naar een garage te rijden om te kijken wat het probleem is. Ook bellen we even met onze huis-Saabdealer in Nederland. Die kan ons echter gelijk geruststellen. Het pijpje blijkt een uitlaatje van de voorverwarming te zijn, die bijna nooit gebruikt wordt in Nederland. Maar in de koude bergen kan deze wel eens schrikken al hij wel iets moet doen. En dan kan hij even wat rook geven wat je ook alleen maar merkt als je stilstaat. Goed, niets abnormaals dus, maar iets dat ze juist in zulke auto's stoppen.
We kunnen met een gerust hart nu onze geplande route verder rijden. Dit houd in dat we eerst weer een bootje moeten pakken om het Norddalsfjorden over te steken. Daarna hebben we weer een pas die ons langs het waarschijnlijk beroemste fjord van Noorwegen brengt, namelijk het Geirangerfjord. De weg komt halverwege het fjord over de bergen heen, waar een aantal foto plaatsen zijn gemaakt. Bij de eerste stopplaats zien we al drie cruiseschepen als minibootjes beneden in het fjord dobberen. Hoe verder de weg naar beneden slingert, hoe groter de bootjes worden. Totdat we onderaan in het dal zijn en de bootjes toch best wel groot zijn. We rijden door Geiranger zelf heen een ander pas weer op. Deze kennen we echter van twee jaar terug. Als we bovenaan in de pas komen zien we echter een weggetje nog verder naar boven lopen. En die kunnen we ons toch echt niet herinneren. We zitten in de sneeuw op dit moment, dus zal het boven nog wel erger worden. De weg is een tolweggetje waar ook weer geld in een zakje gestopt moet worden. Dat doen we deze keer ook weer netjes en rijden de weg op. Het is weer een zandpad wat vrij stijl omhoog gaat tussen de sneeuw. De sneeuw is echter netjes van de weg af gehaalt zodat het veilig is naar boven te gaan.
Bovenaan de weg is een grote parkeerplaats, een kiosk die dicht is en natuurlijk een mooi uitzicht aan alle kanten. Helaas is het een beetje mistig overal en daarnaast is het maar 0 graden. We maken dus snel onze foto's en kiezen daarna onze weg terug. Deze keer hoeven we ons geld niet terug te halen want dit is zeer de moeite waard geweest. Op onze verdere route komen we nog een paar tunnels tegen en mooie uitzichten. We zien onderweg ook nog een supermarkt die open is zodat we nog wat eten kunnen regelen voor vanavond.
We arriveren in Loen, waar we een afslag nemen een zijdal in, richting de camping. Dit dal voert naar een uitlopers van de Jostedalbreen. Er ligt een groot meer voor waar de camping aan ligt. Als we onze sleutel hebben gekregen wordt ons uitgelegt dat we naar het strand moeten rijden. Ons hutje ligt tegen de bergwand aan onder een paar bomen met uizicht op het meer, dat spiegelvlak is. Er staan wel een paar campers voor maar daar kijken we overheen. In een baai hebben ze roeiboten en kajaks liggen. Ook de cabin zelf is weer zeer ruim, met een apart slaapvertrek. Wel is de bank een beetje door de vloer gezakt. De locatie van deze camping is echter magnifiek. We eten nog snel wat en houden het daarna voor gezien. Morgen willen we een wandeling maken in de bergen. En mijn oog is al gevallen op een van de pieken op 1800 meter hoogte.