Dag 14 - Zaterdag - Van Tromsų naar Fossbakken


Het is al half negen als we eindelijk wakker worden van de wekker, die al tijden lang ons wakker probeerd te maken. Het is dan nu eindelijk gelukt. Buiten is het bewolkt en koud, maar het regent niet. Ook deze keer is het weer het gebruikelijke inpak ritueel. Het is half tien als ik nog even probeer een internet verbinding te maken voor het uploaden van het reisveslag en gelijk even controlleer hoe het nu zit met die tijdzones. Op de heenweg naar Finland gaf onze telefoon vanzelf een seintje maar dat heeft hij vanaf dat we Noorwegen zijn binnengereden nog niet gedaan, terwijl wij toch echt dachten dat heel Noorwegen in dezelfde tijdzone zat. En internet zegt dat ook. Het is dus nog maar half negen, en wij hebben al 3 dagen een uur vooruit geleeft. Maargoed, we zijn deze ochtend dan wel vroeg op pad.
We rijden eerst de 10 kilometer terug naar Tromsų waar we onze eerste stop inlassen. Na wat door de stad te hebben gereden vinden we een touristenkantoor, die echter pas om 10 uur open is. Dus lopen we eerst maar even door de winkelstraat van Tromsų. de winkelstraat steld hier weinig voor. Ook de twee kerken die we tegenkomen zijn dicht. Wel zijn er al mensen bezig kleine partytentjes op te zetten. Na wat observatie komen wij erachter dat het verkiezingscampagnes zijn die gevoerd worden. Even verderop in de straat is een soort pleintje waar een kleine markt wordt opgezet. Hier vinden we een paar aardige kraampjes om eens bij te kijken. Er is zelfs iemand helemaal verguld geraakt omdat er ook honing te krijgen is. Hebben de locale bijtjes toch iets goed gedaan voor ons. Na deze tour is het bijna 10 uur zodat we terug lopen naar het touristen kantoor, die nu inderdaad open is. Binnen vinden we een lading folders en komen we er ook achter dat een walvis/vogel safari er niet meer in zit. Dat seizoen is al voorbij.
We hebben ook een foldertje van het Polaria dat zich op een kilometer afstand bevind. In de folder wordt aangegeven dat deze ook om 10 uur open is. We springen weer in de auto en rijden naar het Polaria, waar we op een vrijwel lege parkeerplaats aankomen. Als ik ga kijken wat er nu weer aan de hand is zie ik dat hier wordt aangegeven dat we buiten het seizoen zitten waar de openingstijden anders zijn. Nu is het Polaria pas om 12 uur open, wat anderhalf uur wachttijd betekend. Ook dit moet dus overgaan. Teleurgesteld stappen we maar weer in de auto. Deze keer om Tromsų toch echt te verlaten. We zitten aan de zuidzijde van de stad dat voor het grootste gedeelte op een eiland ligt. We weten dat er een tunnel en een brug naar het vasteland ligt. We zien een bord dat naar de E6 (de weg die we moeten hebben) wijst en waar we gelijk de tunnel inkunnen. Als we in de tunnel zitten komen we 4 rotondes in de tunnel tegen. Alsof het nog gekker kan. De afslag naar de E6 in de tunnel is dicht zodat we rechtdoor moeten in de tunnel. We komen nu uit aan de noordzijde van de stad. Deze tunnel is dus een noord/zuid tunnel. We kunnen echter bijna gelijk weer een tunnel in die ons aan het vasteland zet. Dat noem ik nog eens tunnel enginering.
We zeggen even dag tegen Tromsų en vervolgen onze route richting het zuiden. We rijden grote delen langs de fjorden wat af en toe prachtige beelden opleverd. Ook hier zien we weer af en toen zon in het ene dal en regen in het andere dal. Ons doel van vandaag is om het Senja eiland te bekijken, wat volgens sommige mensen een heel mooi eiland zou moeten zijn. Senja ligt aan een punt met een brug verbonden aan het vasteland. Op het eiland is 1 hoofdweg en een paar kleinere wegen. We starten door recht over het eiland over te steken naar Torsken. Inderdaad levert dit hele mooie uitzichten op. Op veel plaatsen moeten we echt even stoppen. Op sommmige plekken is het uitzicht bijzonder mooi, vooral op de passen, maar kunnen we nergens stoppen. Dan moeten we moeilijk doen met vanuit de auto foto's maken. Dan zie ik van afstand een grote steen rechtop in het landschap en zeg nog dat het wel een aparte steen is. Hoe fout kan ik het hebben. Het blijkt een gigantische trol te zijn. Eentje die inmiddels ook in het guiness book of records staat. Je zou in de trol kunnen waar een soort sprookjes museum is gevestigd. Sommige mensen vinden de trol echter niet interessant en dus blijft het bij een paar foto's van de buitenkant. We belanden op een gegeven moment aan het andere eind van het eiland waar een klein dorpje (Torsken) ligt met een bezienswaardige kerk. Aangezien het dorpje maar twee wegen kent, eentje heen en eentje terug, vinden we de kerk vanzelf. Het is een 17 eeuwse kerk in bijna orginele staat. Natuurlijk willen we ook even binnen kijken zodat we de trap bestijgen. We zien een gammele deur die met een haakje vastzit. Naast de deur hangt een grote sleutel aan een ketting voor het geval dat de deur op slot zit. Wij hoeven echter alleen het haakje los te maken om naar binnen te kunnen. De kerk ziet er van binnen simpel, maar zeer sfeervol uit. Het ademt gewoon de sfeer van vroeger, waar je automatisch een beetje stil van wordt. We verlaten de kerk voldaan, met het idee dat we de 70 km over het eiland zowiezo niet voor niets hebben gedaan. (wat trouwens om de natuur al niet zo was) We besluiten om een klein weggetje, langs de noordelijke kustlijn, weer terug te volgen. Deze weg gaat door een aantal zeer smalle tunnels waar passeren praktisch onmogelijk is. Ook de weg zelf mag met recht zeggen dat het een bergweg is. Maar ook hier zijn de uitzichten fantastisch. We stoppen nog even bij de kust op een parkeerplaats waar een soort uitzichtpunt gemaakt is aan de kust op de stenen. Een trappetje maakt de toegang makkelijk. Het lijkt een soort lokaal strand alleen dan op gigantische stenen.
We zijn al op de terugweg als we een aanrijding hebben met een muis. Deze trippelde vlak voor de auto de weg over zodat remmen niet meer mogelijk was. In de achteruitkijkspiegel is het ineens een platte muis geworden. Ondanks dat je er niets aan kan doen voel je dan toch medeleven met die arme muis. Sommige mensen denken aan gestampte muisjes en krijgen er de slappe lach van, wat het verhaal alleen nog maar erger maakt.
De rest van de route naar Fossbakken loopt weer door het gebruikelijke mooie landschap. Af en toe regent het echter, zodat het allemaal wat grijzer en grouwer aandoet. Als we bij Fossbakken zijn rijden we door een leesfout van de routebeschrijving nog 10 kilometer fout, wat de reis dus totaal 20 km langer maakt. De camping ligt namelijk gewoon langs de weg. We krijgen cabin nr 5 die van voren nogal klein aandoet. Als we de deur opendoen zien we dat het allemaal wel meevalt. De cabin is vrij ruim en is in van alles wel voorzien, zelfs een koffiezetapparaat. Alleen heeft het terein een wat mindere uitstraling. Waarschijnlijk om de regen, wat alles een beetje modderig maakt, en het feit dat de eigenaar nog rustig aan het bouwen is, zodat overal bouwmaterieel staat. We storen er ons echter niet aan en gaan rustig eten. Zeer magere soep met magere soepballen, met daarna pannekoeken die iets beter zijn. Daarna moet er nog een reisverslag gemaakt worden en natuurlijk ook nog een beetje geslapen worden.