Dag 12 - Donderdag - Van de Noordkaap naar de Noordkaap


Als we wakker worden horen we regen en wind, die naar hartenlust rond de cabin zingt. Dat ziet er dus niet best uit, aangezien vandaag toch een klein wandelingetje ondernomen moet worden. Maar, we moeten toch eerst alles weer klaarmaken voor de reis, dus die tijd wachten we nog even af. Tegen die tijd is inderdaad de wind wat gaan liggen en ook de regen is praktisch opgehouden. Ook wordt de lucht wat lichter. Het lijkt dus wat op te klaren, gelukkig. We maken ook alvast de broodjes klaar voor de wandeling, en ook het drinken wordt voorbereid. De rugzakken worden gepakt en de bergschoenen komen uit de kofferbak. Het is iets voor 10 uur als we bij de camping wegrijden, wederom op weg naar de noordkaap. De keer stoppen we ongeveer 5 kilometer voor de noordkaap op een parkeerplaats waar een wandelpad begint. Als we de parkeerplaats oprijden zien we een auto staan en twee tentjes. Een van de tentjes ziet eruit alsof deze elke moment in een vlieger kan veranderen, terwijl hij al pal voor het informatiehokje is neergezet. Dit moet allemaal midden in de nacht gebeurt zijn aangezien we er rond 11 uur nog langs zijn gereden de vorige avond. Wij maken ons echter gewoon klaar voor de wandeling, wat betekend dat de schoenen gewisseld wordt en de rugzak ingepakt. We gaan op weg naar Knivskjelodden. Een landpunt die ten westen van de noordkaap ligt en meer dan een kilometer verder noordelijk de zee insteekt. En wij willen natuurlijk op het echte noordelijkste puntje van het europees continent staan. Er loopt een pad naar de rotspunt die, volgens het informatiebord, 9 kilometer lang is.
En dus gaan we op weg. Het eerste deel vordert goed al is het nog wel een beetje koud. Het pad is goed te belopen al is het af en toe wat moerassig. We pad loopt richting het westen en zou op een gegeven moment een splitsing moeten krijgen met een pad naar het noorden. Zo vertellen de wandelkaarten van dit gebied ons, die we van tevoren uitvoerig hebben bestudeerd. Als we voor ons gevoel al een flink stuk gelopen hebben zijn we de splitsing nog steeds niet tegengekomen. Ik krijg het gevoel dat we de afslag niet meer tegen zullen komen en ga dus op een bergruggetje aan de noordzijde kijken waar we zijn. We lopen op dit moment tussen twee bergruggen in die van oost naar west lopen. Het terein is vrij goed te doen met kleine hoogteverschillen. Als ik boven op de bergrug sta zie ik dat we inderdaad al vrij ver naar het westen zitten zodat ik het pad helemaal niet meer geloof. We kiezen er dus voor om zelf ons pad te kiezen over het goed begaanbare terein. Ik scout elke keer een stukje vooruit om te kijken hoe het terein is en of onze richting nog goed is.
We komen ook hier weer rendieren tegen die echter elke keer als we in de buurt komen op de loop gaan en verderop verder gaan grazen. Op een gegeven moment komen we op een landtong uit vanwaar we de noordkaap kunnen zien liggen. We zien echter aan onze linkerkant nog een landtong die nog een stukje verder uit steekt. We moeten dus nog een landtong verder. We zitten ook nog te hoog, aangezien de Knivskjelodden bijna op zeeniveau uitkomen. We moeten dus nog een eindje verder wandelen, een flink stuk verder. We kiezen ons pad weer zorgvuldig en dalen af naar een soort baai tussen de twee landtongen. Vanaf boven zien we al dat er een hele stapel aangespoeld hout en boeien en dergelijke ligt. Als we zijn afgedaalt blijken het nog flinke boomstammen die zijn aangespoelt. Er zijn ook mensen die een natuurtalent voor jutten blijken te hebben. Vol trots wordt een ijzeren bal getoont met twee ogen eraan, waarschijnlijk gebruikt aan een visnet. Deze wordt nu gezien als een soort troffee en moet dus verder meegesjouwd worden. We zijn inmiddels weer bij een pad aangekomen dat we verder volgen de landtong op. Dit blijkt nog een fikse wandeling te zijn van zeker een uur lopen. Als we eindelijk het puntje bereiken, hebben we een mooi uitzicht op de Noordkaap. We kunnen zelfs het monument van de wereldbol als een stipje op de punt zien staan. Dan merk ik een houten kastje op dat op een steen is gemonteerd. Eerst denk ik aan een meetkastje of iets dergelijks, maar als ik dichterbij kom zie ik dat het kastje open kan. In het kastje ligt een boek en van allerhande foto's van mensen die hier geweest zijn. Er ligt zelfs een baby-echo foto bij. Het boek staat vol met namen en data van mensen die hier geweest zijn. Wij zetten onze namen onder aan de lijst als nummer 895 en 896 van dit seizoen. Ik zoek nog even de noordelijkste steen op waar ik op kan staan en dan moeten we weer terug. De middag is namelijk al in volle gang.
We besluiten nu toch het pad terug te volgen om ons sneller voort te kunnen bewegen. Af en toe komt zelfs de zon even kijken hoe we vorderen. Ook de ijzeren bal hangt trots aan de rugzak. Het zou mooi kunnen zijn als onze spieren niet al aardig tegen beginnen te werken. Als we het pad terug volgen moeten we eerste de baai uit, dat betekend een stukje flink stijl omhoog. We komen nog 5 mensen tegen die juist naar beneden gaan, naar de landtong toe. Als we boven zijn hopen we eigenlijk alweer op het kruisende pad uit te komen, maar dat is ijdele hoop. We moeten eerst nog 10 bulten over voordat we weer in het oost-west dal uitkomen. En dan nog zijn we nog niet op het bekende punt waar we zijn afgeslagen. Dat ligt ook nog zeker een kilometer of twee verder. Pas dan zijn we op het punt waar we op de heenweg hebben afgesneden. Het pad is dus niet echt efficient aangelegd, maar wel met minder hoogte verschil. Ondertussen hoor ik een hoop gemopper en geklaag over alles waar maar over te klagen is, en dat is een heleboel. Maar ook mijn spieren vinden het niet meer zo leuk als aan het begin, en we moeten toch verder. Als we eenmaal weer bij de auto zijn is het inmiddels zeven uur. Ook begint het steeds harder te waaien en dreigt er regen. Aangezien we ook de Noordkaap zelf ook nog willen bekijken besluiten we om maar niet meer naar de volgende cabin te rijden en nog een nachtje op dezelfde camping te overnachten. Dat besluit genomend hebbend rijden we rustig de laatste kilometers naar de Noordkaap. We betalen deze keer onze entree en rijden het (nogal slechte) parkeerterein op. Inmiddels waait het echt hard zodat we de deuren van auto vast moeten houden voordat ook deze over de richel van de Noordkaap verdwijnen. De Noordkaap zelf ligt boven op een stijle klif. Er is een centrum ingericht met wat wetenswaardigheden en een restaurant, cafe en natuurlijk een souveniershop. Maar eerst gaan we aan de warme chocolademelk, wat we na de wandeling wel verdiend hebben. Daarna trotseren wij de wind om naar het monument te gaan dat op het puntje van de klif staat. Het is een ijzeren frame dat een wereldbol moet voorstellen. Het is het symbool van de Noordkaap geworden. Daarna snellen we weer naar binnen en bekijken drie manqettes die wat geschiedenis van de noordkaap uitbeelden. Deze zijn prachtig gemaakt. Daarna nog even langs de souveniershop voordat we ons weer naar de camping begeven.
We krijgen op de camping een zelfde soort hut, alleen deze keer de gene rechts van onze vorige cabin. We kunnen niet zo veel meer na onze wandeling, zodat we snel ons bed op zoeken. Morgen wordt het na dit avontuur een lang stuk rijden. Het laatste dat we horen is de storm rond de cabin.