Dag 11 - Woensdag - Van Ivalo naar de Noordkaap


Het is 8 uur als de wekker het eindelijk voor elkaar krijgt om mij wakker te krijgen. Ik zie gelijk dat er al iemand bezig is, buiten bij de auto. Mijn eerste zorg is om de WC te vinden, die in dit geval vlakbij is. Daarna is het koffie en alle spullen inpakken. We hebben vandaag een lange rit voor de boeg zodat ik vroeg weg wil. Helaas lukt dat niet echt aangezien er zo nodig weer een herorganisatie nodig is in de kofferbak. De dag begint dus goed.
Als we eenmaal op weg zijn naar het noorden gaat het iets beter, de zon schijnt met alle vreugde en het landschap blijft mooi. We zitten nog steeds vollop tussen de bomen, terwijl er langzaam ook bergen om ons heen verschijnen. Wel is het een stuk kouder geworden, rond de 14 graden. We stoppen regelmatig om foto's te maken. Dan weer van een meer, en daarna weer van een rivier. Er is eigenlijk maar 1 weg die vanuit hier richting te Noordkaap gaat en die volgen wij dus. Het landschap veranderd vrij snel in een soort grote vlakte met veel loofbomen die allemaal ook nog echt groen zijn. In de verte zien we iets hogere bergen. Ook zitten er stukken vlak land tussen. Dit zullen de velden wel zijn waar de rendieren op grazen in de winter. De weg volgt een bijna rechte lijn door het landschap, hij gaat eigenlijk alleen maar op een neer, wat af en toe leuke onderbuik prikkels opleverd. We zien alleen aan het begin van onze reis eigenlijk nog maar wat rendieren, daarna niet meer.
Voordat we het weten rijden we Noorwegen binnen. De grens ligt precies door een rivier, waar natuurlijk ook weer foto's van gemaakt moeten worden. Het eerste plaatsje dat we tegenkomen in Noorwegen is Karasjok. Hier moeten we afslaan richting de Noordkaap. We rijden hier echter langs een Samen-buiten-museum, waar we besluiten te gaan kijken. Als we naar binnen lopen om entree kaartjes te halen voor het geheel, moeten we wachten op een frans stel dat net uitleg krijgt. Het valt mij op dat dit in het vloeiend frans gabeurt, dat een beetje vreemd overkomt zo in het hoger Noorwegen. Als we echter aan de beurt zijn wordt het verhaal iets duidelijker. Hij vraagt ons waar wij vandaan komen en begint nadat wij geantwoord hebben in het belgisch ons verder te vertellen. Hij blijkt een uitwisselingsstudent te zijn vanuit Belgie naar Finland, terwijl hij hier in Noorwegen een vakantiebaan heeft gevonden. Apart allemaal. Hij verteld ons dat de video over de Samenlegende net voor de fransen in het frans is gestart en dat hij over 25 minuten de film voor ons in het engels kan herstarten. Hij adviseerd ons dan ook eerst het buitendeel te bekijken. Het buitendeel bestaan uit een verzameling tenten die de verschillende soorten van tenten tonen, die de Samen gebruikten vroeger. Zo is er de grote familietent waar meerdere mensen in konden. Ook zijn er kleinere varianten die makkelijk verplaatstbaar waren en zijn er met turf bedekte varianten voor het opslaan van voedsel en soms voor overnachtingen. Heel opvallend is dat ze ook een koelkast tent uitvoering hadden. Dit was ook een met turf beklede tent die de Samen in de winter volstopten met sneeuw. Deze sneeuw werd dan in het voorjaar ijs wat de tent de gehele zomer koel hield. De tenten zelf zijn bijna allemaal gebouwd door lange takken in een driehoek tegen elkaar te plaatsen, als een soort wigwam tent dus. Ze legden de rendieren vachten op kleine takjes in een cirkel om het centrale vuur.
Na 25 minuten zijn we hier wel uitgekeken, zodat we ons weer terug naar het hoofdgebouw begeven. We worden daar al bij de deur opgewacht door onze vriendelijke, belgische uitwisselstudent, die ons verteld dat onze film net begint en dat we gelijk door kunnen lopen. Dat is nog eens service. Als we naar binnen lopen komen we in een hal met twee televisieschermen en om ons heen wat posters. Er zijn geen zitplaatsten wat ons een beetje bevreemd. Op de tv wordt het verhaal getoont van een Saam die verteld over dat de moderne tijd ook voor Samen verandering heeft gebracht en of daarmee de oude tradities misschien wel verloren gaan. Al snel is de film afgelopen, nu gaat automatisch een tweede deur open. Via deze deur en een kort halletje komen we in een grotere ruimte terecht, waar wel wel kunnen we wel zitten. We zijn maar met zijn tweeen zodat we de beste plaatsten uit kunnen kiezen. Het is vrij donker, zodat ons oog automatisch naar een grote Samen-trommel gaat die boven een groot filmdoek hangt. Dan gaan de deuren dicht en dooft het licht geheel. Vanuit het midden voor het filmdoek gaat een vuur branden waarin het gezicht van een oudere Saam getoont wordt. Hij verteld dat hij onze komst heeft gezien, in het vuur en de rook. En dat hij ons moest vertellen over de oude Samen legende. Een drum begint.. het is het hart van een rendier dat klopt. Het grote filmdoek toont nu beelden over de samenlegende. De Samen geloofden dat de aarde is ontstaan vanuit een speciaal rendier, een wit rendier. De aderen van het rendier vormen nu de rivieren en het water. De vacht vormt het land en de bomen. De ogen zijn de sterren aan de hemel, en het hart ligt diep begraven in de aarde. Het hart klopt en heeft binding met alles dat leeft. Alles dat leeft en sterft blijft deze binding houden, ook na de dood. Ze kijken na hun dood neer op de aarde. Zij vormen tezamen het noordlicht. Dit verhaal wordt ontzettend mooi verteld. De liederen van de Samen zijn niet veel anders dan de indianen stammen. Het geheel maakt best veel indruk en is zeer de moeite van het bekijken waard.
Na dit spectakel kijken we nog even rond in de souveniershop maar zoals altijd is het weer veel te duur. Daarom reizen we verder naar het noorden. We rijden nu echt door de bergen, of hebben in ieder geval dat gevoel. De bergen staan in ieder geval dichter op elkaar al zijn ze nog niet extreem hoog, tot ongeveer 1000 meter. We rijden nu langs de westelijke oever van het Porsangerfjorden, waar we af en toe mooie uitzichten hebben. Bij Olderfjord is de laatste afslag landinwaards. Wat voor ons wacht is een 100 km lange weg naar het noorden langs het fjord tot we bij de tunnel aankomen die het eiland Mager°ya met het vastenland verbind. We stoppen onderweg op meerdere plekken om foto's te maken. Heel af en toe komen we nog wat huisjes tegen en zelf nog wel eens een verzameling bootjes. De tunnel naar het eiland zelf is 8 km lang waar nog wel tol voor betaald moet worden. Het is toch een hoogstandje aan techniek weer, al geven de Noren niet zoveel om de veiligheid als de fransen bij de Mont blanc tunnel. Nu komen natuurlijk hier dan ook veel minder auto's langs. Op het eiland aangekomen moeten we nog 2 tunnels door die bij elkaar ook nog eens 6 km lang zijn voordat we bij het enige grotere plaatsje van het eiland aankomen. Daar is een supermarkt nog open, zodat we ook nog onze boodschappen kunnen halen. Vandaar uit moeten we nog zo'n 15 km tot onze bestemming wat 10 km voor de Noordkaap ligt. Het landschap is heel echt noordelijk aandoend, met geen bomen en wild aandoende bergen. Wel zien we weer regelmatig rendieren.
Op de camping aangekomen horen we dat we een upgrade van cabin krijgen, aangezien hij onze cabin weg heeft gegeven aan een buslading mensen. Het is ons allang goed, we hebben nu een douche en toilet in de cabin. Inmiddels is het helaas wel bewolkt geworden. Rond 10 uur willen we alvast even bij de noordkaap kijken, aangezien het hier toch niet echt donker wordt op deze breedtegraad. En dus rijden we richting noordkaap, wat weer mooite uitzichten opleverd. Als we bij de noordkaap aankomen blijkt echter dat we moeten betalen per persoon om op de noordkaap te komen. We draaien dus rechtomkeer omdat we geen zin hebben om twee keer te betalen. Het is zowiezo belachelijk om mensen te laten betalen om op een bepaald punt te staan. Ik snap dat ze een weg hebben aangelegd en dergelijke, maar vraag daar dan gewoon tol voor. Maargoed, daar komen we ook wel weer overheen. Morgen zullen we weer verder zien. We rijden de 10 km weer terug naar onze camping, waar de rendieren lekker staan te grazen op het camping terein. Morgen komt de grote dag, dan zoeken we lopend het werkelijk noordelijkste puntje op, wat dus niet de noordkaap is.