Dag 10 - Dinsdag - Van Rovaniemi naar Ivalo


Als we wakker worden zien we dat het buiten bewolkt is. Geen zon te zien op dit vroege uur. We maken ons er geen echter zorgen om en starten de dag zoals gewoonlijk. Eerst naar het ontbijt, die we goed moeten benutten aangezien dit voorlopig het laatste hotel is op de route. Ook bij dit ontbijt vinden we weer minimuffins en goede koffie, waarschijnlijk beide voor de laatste keer.
We starten deze dag met een bezoek aan het Articum dat in Ravoniemi zelf gelege is, wat een tentoonstelling bevat van de toekomst van het artic gebied en een expositie van de Samen cultuur. Tevens is er nog een film over het artic gebied. We starten onze tour echter met een uitstalling van de zigeuner cultuur. Dit houdt echter niet veel meer in dan wat klederdrachten die ten toon gesteld zijn. We lopen van hieruit zo door naar de Samen tentoonstelling. Ook hier gaat het vooral om klederdracht, maar hier zijn tevens ook andere dingen te bezichtigen. Daarna springen we over naar de tentoonstelling van de toekomst van het artic gebied. Dit is zeer wetenschappelijk in elkaar gezet. Vooral de invloed van verschillende bevuilingen en bewoning wordt toegelucht op een leuke manier. Veel is visueel gemaakt en er loopt zelfs van een verdieping hoger water door een gootje helemaal naar beneden wat via een looppad te volgen is. Hier vinden we ook een soort ronde tent waar je in kan liggen om naar een film te kijken over het noordelicht dat op het plafon getoont wordt. Het is meer een soort fantasy animatie, maar toch wel leuk om te zien.
Op dat tijdstip begint ook de film zodat we ons daarheen begeven. De film wordt op een groot doek getoont, echter.. Het blijkt geen film maar een diavoorstelling van een hele serie foto's waar (passende) muziek onder is gezet. Een beetje amaturistisch in elkaar gezet dus, al zijn de foto's wel leuk. Hierna begeven we ons naar de tentoonstelling over de geschiedenis van het Artic gebied. Hier raken we wat meer van onder de indruk. Er is een verscheidenheid aan scenarious nagebouwd, onder andere een Samisch hut, maar ook beren, rendieren en dergelijke zijn uitgestald. Vooral de eland is veel groter dan je hem verwacht als je ernaast staat. Wat verderop is ook te zien wat de invloed van de oorlog op Finland is geweest en vooral voor Rovaniemi. Een manquette van voor er na de oorlog toont dat er niet veel meer van het plaatsje overeind is gebleven.
Hierna volgt nog wat kleine halletjes met dingen uit de prehistory. Als laatste zoeken we de artic vries ruimte op, waar de artic kou nagebootst moet zijn. Deze vergrote koelkast doet het niet echt goed, want echt koud is het er niet. Waarschijnlijk willen ze geen klachten hebben van mensen met frostbite aan hun vingers en tenen.
Wij hebben het hier in ieder geval wel gezien, op naar onze volgende stek. Als we buiten komen lopen we zo tegen de warme muur aan. De zon heeft het weer eens gewonnen van de wolken zodat het ook gelijk 21 graden is. En dat bij de poolcirkel. De volgende stop is de poolcirkel zelf die 5 km noordelijk van Rovanieme ligt. Bij Rovaniemi hebben ze daar handig gebruik van gemaakt en een Santa Claus feest eromheen gebouwd. Maargoed, we gaan wel kijken wat we tegenkomen. Als we aanrijden zien we gelijk al dat het vooral commercieel is, zoals te verwachten was. De eerste winkel heeft ook een museum over kerst in veschillende landen en dergelijke. Die slaan we maar even over gezien de prijs van een entree kaartje. Ook de souveniers zijn weer belachelijk duur. Ik dacht dat Santa Claus juist cadeautjes weggaf, maar nu zie ik waar hij zijn geld mee moet verdienen. Het volgende gebouwtje is het Santa Claus postoffice. Dit is wel leuk, de bedieing heeft costuums aan van de elvem helpers van Santa en alles is ook in stijl ingericht. Het is een echt postkantoor zodat je ook de kaartje hier kan versturen. Er komt dan een speciale stempel op, die handmatig door een van de elfjes wordt gestempeld. Ook komt hier alle post binnen van alles landen die aan Santa Claus wordt gestuurd. Dat waren er in 2006, meer dan 600.000. Er is een kleine uitstalling van brieven die gestuurd zijn. Ik vraag me dan ook gelijk af, of deze brieven beantwoord worden. Dan komt toch echt de poolcirkel wat hier als een witte lijn op de vloer is geschilderd. Het zou erg leuk zijn als ze verkeerd gemeten hebben en de lijn 100 meter verder moet liggen. Dan kunnen ze alles verplaatsen. We steken hem over en merken dat de temperatuur aan de andere kant van de poolcirkel in ieder geval ook 21 graden is. Dan is er nog een gebouw waar je met santa claus op de foto kan. Dat hoeft voor ons niet zodat we niet in de rij hoeven te staan. Wat volgt is een hele lading souveniershops, allemaal even duur. En dus, steken wij ook met de auto maar snel de poolcirkel over.
We hebben een foldertje van een amathist mijn, waar we nog even zouden kunnen kijken. We zien alleen dat de laatste rondleiding om 4 uur is, een aangezien de mijn ook nog op 2.5 km lopen ligt, gaan we dat niet meer redden. Wat er echter ook bijstaat is dat het uitzicht op heldere dagen to 80 km kan zijn. En daarvoor willen wij die 2.5 km wel lopen. We rijden dus richting de mijn, weer vele keren afremmend voor overstekend wild. De parkeerplaats is bijna geheel leeg. Vanaf de parkeerplaats loopt een breed en goed begaanbaar pad het bos in dat wij volgen. Onderweg zien we nog vele verschillende soorten paddestoelen en zeker 20 mierenhopen, sommigen bijna 2 meter hoog. Volgens sommigen is de aanduiding van het aantal kilometer fout en hebben we al veel verder gelopen. Maarja, we hebben geen meetlat bij ons, dus nameten kunnen we het niet. Wat wel erg teleurstellend is dat als we aankomen we nog steeds geen uitzicht hebben. Er loopt een afgesloten pad omhoog naar de mijn, waar waarschijnlijk dat uitzicht wel is. Dat betekend dus 5 kilometer voor niets gelopen.
Als we verder rijden komen we nog een weggetje tegen dat 2 kilometer oostelijk de berg op gaat en waar volgens de kaart een mooi uitzichtpunt zou moeten zijn. Dit gaan wij natuurlijk bekijken. We rijden nu zo langzamerhand meer hoger gebiedt in. Dat wil zeggen dat we wel bergen van wel 300 meter om ons geen hebben. Blijkbaar rijden wij nu zo'n berg op. Inderdaad rijden we slingerend omhoog tot we uitkomen op bij een cafe en ski-dingen. We hebben hier een perfect uitzicht aan alle kanten. In de verte zien we de rendieren rustig grazen. Zelfs de zon doet op zijn laatste uurtje ook nog zijn best. We maken een aantal foto's en vervolgen verder onze route. We stoppen nog maar 1 keer onderweg voor de boodschappen. Daarna komen we bij de camping aan die iets ten noorden van Ivalo ligt. De cabins zijn midden in de bossen verstopt en staan erg vrij. We zijn zelfs hartelijk welkom geheten in het Nederlands door de camping eigenaresse. Deze is niet Nederlands maar heeft een Nederlandse man. Altijd handig dus. In de cabin lekt alleen de kraan, om maar niet te spreken over de buitenkraan die bijna continue een waterstraal uitpiest. Dit blijkt echter normaal te zijn hier. We wennen er vast wel aan, we hebben in ieder geval water in de cabin. Tevens is een kookgelegeheid in de cabin, waar we snel een maaltijd op bereiden. Daarna is het nog wat reisverslagwerk en op bed. Morgen staat de grote trip naar de noordkaap gepland. In ieder geval naar de 10 km voor de noordkaap gelegen camping.