dag 13 « Dag 14 (Vrijdag) - van Dombås naar Øvre-Årdal » dag 15

Route: Dombås -> Kvitskriupestine -> Otta -> Vågåmo -> Lom -> Spiterstulen -> Juvvasshytta -> Turtagrø -> Øvre-Årdal

Deze ochtend geen regen. We worden wakker terwijl de zon zelfs een beetje schijnt. Niet veel maar het is al stukken beter dan regen. Ook hier is de camping rond de klok van negen alweer zo goed als verlaten. We zien alleen twee personen de tent nog in pakken. De twee moeten alles weer in hun rugzak zien te krijgen. Dat kost natuurlijk veel tijd. Ondanks het betere weer is het toch behoorlijk koud, zo rond de 10 graden. Vandaag rijden we het gebied in waar we bijna 5 jaar geleden op vakantie zijn geweest.

We volgen de E6 richting Otta. Onderwerg komen we weer zo'n bekend bordje tegen die ons moet wijzen op iets interessants. Dit zijn bordjes met een teken dat lijkt op een vierkant, maar waarvan de hoeklijken niet op tijd gestopt zijn en met een bocht op de andere hoeklijn aansluiten. Dit bordje wijst ons op de Kvitskriupestine. We moeten hier heen rijden via een tolweg. Voor de ingang van de weg hangt een bakje waar papieren zakjes in liggen waar het tolgeld in gestopt moet worden. Daarna mag je zelf de slagboom open doen om verder te rijden. We hebben 4 kilometer aan grindweg, of eigenlijk zandweg want van grind is bijna geen sprake meer. Halverwege deze weg komen we een parkeerplaats tegen. Het laatste stuk moeten we de berg op lopen. Maar we besluiten om eerst de weg verder uit te rijden. Na nog eens 4 kilometer komen we uit bij weer een slagboom. Na deze slagboom ligt een verharde weg. Aangezien we dat toch niet echt interessant vinden draaien we de auto en rijden terug naar de parkeerplaats. De weg zelf loopt in een vrij smal dal waar net genoeg ruimte is voor de weg en een rivier. En de rivier is ons eerste doelwit. Er komen ook net Duitsers van het pad af waar wij nog omhoog moeten. De Duitse man stopt en gaat foto's van de grond maken. Nieuwsgierig als wij zijn gaan we kijken wat die man aan het fotograferen is. Het blijkt een zwarte, harige rups te zijn. En die moeten wij natuurlijk ook op de foto hebben. Na dit intermezzo met de rups gaan we op pad, de berg op. Dat proberen we in ieder geval. We moeten namelijk wachten op zo'n 40 tieners die de berg afstormen. Daarna kunnen we toch echt omhoog. Wel worden we door een bord nog gewaarschuwd dat we niet buiten de paden mogen komen en dat we op geen manier het natuurverschijnsel mogen verstoren. Na een flinke klim die door het bos is uitgezet komen we aan bij de Kvitskriupestine. Dit zijn zuilen van een speciaal soort aarde met Een steen er bovenop. De stenen hebben de aarde onder de stenen beschermt voor erosie, waardoor de zuilen zijn ontstaan. Deze zuilen ontstaan alleen maar als er aan strikte condities wordt voldaan, de aarde moet van een consistentie zijn die in droge toestand hard is maar in natte toestand kneedbaar wordt. Een tweede voorwaarde is dat als het regent het ook hard regent en kort regent zodat het water niet in de grond kan doordringen. Wij hebben deze zuilen ook in Zwitserland gezien. Hier staan er drie grote zuilen en een paar in wording. Het aparte is dat deze zuilen bijna altijd in 1 lijn liggen. Als we het zo bekijken is het inderdaad een delicaat evenwicht. Een miniaardbeving zorgt er al voor dat de stenen van de zuilen af zullen storten. Wij beginnen dus voorzichtig om niet te hard te stampen aan de klim naar beneden

Beneden aangekomen is het tijd voor het loslaten van een plasje zodat een rustige plek wordt opgezocht. Deze plek blijkt echter niet zo rustig. Ik wordt aangevallen door een mega-libel die al snel gevolgd wordt door een tweede. Het blijkt dat ik een verzamelplaats van libellen ben binnengedrongen. Wat volgt is een jacht met de camera om de libellen op de foto te krijgen. Deze libellen lijken echter op jacht naar elkaar, want te zijn zo snel dat het onmogelijk lijkt er eentje op de foto te krijgen. Maar als we iets verder lopen komen we blijkbaar de libellen tegen die extra moedig zijn. Ze landen namelijk gewoon op ons. Zo kunnen we ze wel goed bekijken al is het wel een beetje eng. Nadat we toch enkele foto's van stilzittende libellen hebben kunnen maken verlaten we libel-city en gaan verder op weg.

We komen al snel aan in Otta waar we de E6 verlaten richting Lom. We rijden langs een vrij brede rivier met extreem blauw water. We stoppen bij een rustplaats langs de weg om hier een foto van de maken. Hier is tevens een hangbrug over het water gemaakt. De brug is vrij stevig maar beweegt wel als we erop lopen. We moeten even testen of we hem in resonantie kunnen brengen. Maar helaas, de brug is te stevig gemaakt. We rijden langs het plaatsje Vågåmo, waar we de eerste staafkerk van deze vakantie tegenkomen. Deze willen we natuurlijk bekijken. De kerk heeft een aparte toren naast de kerk zelf. Om de kerk ligt een groot kerkhof. We kunnen mooie foto's maken met zon die net achter de wolken vandaan kruipt. Ook ruiken we de kerk al van ver, hij is net weer in de teer gezet. Dit is niet zo heel netjes gebeurt. Overal op de grond liggen druppen teer. We lopen om de kerk heen, die helaas niet van binnen te bekijken is. In ieder geval niet op dit moment. Wij vragen ons af waarom we deze kerk niet hebben bekeken toen we hier 5 jaar geleden waren. Hij ligt namelijk binnen reisafstand van onze toenmalige standplaats. We rijden verder naar Lom, waar ook een staafkerk staat. Deze hebben we echter al wel gezien zodat we gelijk doorrijden richting Sogndal. Wij herinneren ons dat vanaf deze weg een tolweg omhoog gaat de Jonutheimen in. Deze komt uit bij een zomerskioord en is gelijk een uitvalbasis voor beklimmingen van de Galdhøppigen. Wij vinden nu echter ook een andere weg die de Jonutheimen in gaat en die aan de andere kant van de Galdhøppigen uit komt. De weg kost ons 50 kronen die we moeten betalen bij de receptie. We hebben geen flauw idee waar die receptie zou moeten zijn. We besluiten de weg af te rijden en het wel te bekijken waar we moeten betalen. De weg is wederom een zand/grind weg met verscheidene houten bruggetjes die we moeten oversteken. De weg loopt voor zo’n 17 kilometer zo door. Af en toe komen we een auto tegen zodat we moeilijk moeten doen om elkaar te passeren. Ook is de weg vol met kuilen, maar de route is wel heel erg mooi. We rijden vooral door het bos en aan het einde van de weg door een U-vormig hoogdal. Aan het eind kunnen we parkeren bij een klein dorpje. Het centrale gebouw bevat een hotel en de receptie met daaromheen cabins. Dit alles draagt de naam Spiterstulen. Later leren wij dat dit van origine een boerderij was welke voor het eerst in de 1800 reizigers kon ontvangen. Vanaf dat moment is het van generatie op generatie uitgebreid. Bij de receptie krijgen we een kaartje dat we achter het vooruit van de auto moeten leggen. Wij hoeven echter alleen maar wat foto's te maken waarna we weer terug willen. We reizen de 17 kilometer weer terug over dezelfde hobbelige weg.

Even verderop is de weg waar we al op doelde. En ook die willen we toch nog een keer rijden. Ook hier is een gedeelte nog zandweg al is het laatste gedeelte al wel verhard gemaakt. Ook hier moeten we weer betalen, 85 kronen om precies te zijn. Maar dat is het dan ook wel waard. De weg pretendeert de hoogste autoweg van Scandinavie te zijn. We komen uit bij de Juvvasshytta. Hier kan ook in de zomer geskied worden. Wij zijn vooral geïnteresseerd in het uitzicht. En natuurlijk het meer dat op deze hoogte zelfs een aantal ijsschotsen bevat. Een van de sneeuwkappen eindigt namelijk in dit meer. We maken er foto's van en hopen dat een groot stuk sneeuw, wat al gevaarlijk overhelt, in het water valt. Ook proberen we als souvenir een kleine ijsschots, die we uit het water hebben gevist mee te nemen. Deze droom smelt helaas als sneeuw voor de zon. Na deze koude besluiten we weer af te dalen naar het dal.

We komen terug op de weg naar Sogndal en staan voor een keus. We kunnen naar Sogndal reizen en daar een boot nemen om het fjord over te steken of we kunnen een tolweg nemen over het hooggebergte. Beide opties hebben nadelen, we weten niet wanneer de boot over het fjord gaat en we hebben geen kleingeld meer voor eventuele tolwegen die niet met kaart of papiergeld betaald kunnen worden. We besluiten toch de tolweg te nemen en onderweg bij een restaurant te stoppen om geld te wisselen. De route van Lom naar Sogndal is een van de mooiere routes. Onderweg slingert de weg naar hoogtes tot aan 1400 meter waar je tussen de sneeuw rijdt. Het uitzicht is fenomenaal. We konden ons niet herinneren dat de route zo mooi was. Het is jammer dat de zon al zo laag staat dat alles in de schaduw ligt, wat het gelijk ook een stuk kouder maakt. We slaan af bij Turtagrø voor de tolweg naar Øvre-Årdal. De tol kan betaald worden bij een man in een hokje boven op de pas. Ook deze weg is erg mooi en zeker de tol waard. Vooral de afdaling naar Øvre-Årdal gaat via een hele serie haarspeldbochten die op sommige plaatsen nauwelijks verder dan 50 meter uit elkaar liggen.

In Øvre-Årdal willen graag overnachten. We hebben op de kaart een camping gezien vlak bij Øvre-Årdal. En inderdaad komen we al bordjes tegen als we Øvre-Årdal binnen rijden. De camping ligt 4 kilometer buiten de stad in een smal dalletje. De camping heeft nog cabins vrij. We nemen deze keer een cabin met douche en toilet. Voor 490 kronen kunnen we dat deze keer niet laten. De cabin is mooi ingericht met een bank en kleine douche en toilet. Na het eten is het al snel tijd de dag te eindigen.


Foto 1: Het bos bij Kvitskriupestine

Foto 2: De Kvitskriupestine

Foto 3: Libel in de aanval

Foto 4: De staafkerk van Vågåmo

Foto 5: Het noorpoolklimaat bij de Juvvasshytta

Foto 6: We smelten de sneeuwkappen

Foto 7: De weg van Lom naar Sogndal

dag 13 « » dag 15