dag 11 « Dag 12 (Woensdag) - van Sandness-Jøen naar Grong » dag 13

Route: Sandness-Jøen -> Tjøtta -> Stokka -> Anddalsvågen -> Torghattan -> Vennesund -> Grong

Vandaag worden we wakker van de regen die op het dakje van het huisje klettert. Maar gelukkig klaart het wel een beetje op in de loop van de ochtend. Vandaag is het plan route 17 verder af te rijden naar het zuiden. En ook vandaag moeten we weer een aantal keren een overtocht met de boot maken. Dit zal extra tijd met zich meebrengen zodat we een beetje op tijd onderweg willen zijn. Maar als eerste moeten we koffie drinken,inpakken en dan wegwezen. Nadat alles is ingepakt en we op weg kunnen is het ook inmiddels droog geworden, wat wij uiteraard als voorzichtig positief ervaren. We hebben deze ochtend al verscheidene vliegtuigjes horen landen en opstijgen. Het vliegveldje wordt dus wel goed gebruikt.

We zij op weg richting Tjøtta als we Nederlanders op de weg stil zien staan. Ook staan er twee mensen in de struiken te turen. Wij vermoeden dat er iets aan de hand moet zijn in die struiken. En aangezien we niet in struikrovers geloven moet het wel iets van een dier zijn. Als we stapvoets voorbij rijden zien we de oorzaak van het hele gebeuren. En loopt een eland tussen de struiken. Natuurlijk moeten ook wij stoppen om zo snel mogelijk de eland op de foto te krijgen voordat deze hem weer gesmeerd is. Maar we hoeven ons helemaal niet te haasten. De eland gaat erbij liggen en is niet van plan te vertrekken. Hij staart ons gewoon een beetje aan. We hebben zelfs nog tijd om van lens te wisselen om de eland nog iets beter op de foto te kunnen zetten. Dit is de beste foto die we tot nu toe hebben kunnen maken van een wilde eland. Na al deze beroering rijden we verder. Een paar kilometer verderop komen we een oorlogsmonument tegen. Ook hier stoppen we natuurlijk om op onderzoek uit te gaan. De gedenksteen bevat een Russische en Noorse tekst zodat we niet precies weten waarvoor en vooral voor wie het monument is opgericht. We maken erop uit dat het om russen gaat die in noordelijk Noorwegen om het leven zijn gekomen. Als we terug lopen valt mijn oog op een rij met onderbrekingen in het grasveld. Bij nadere inspectie blijken het graven te zijn. Elk graf is aangegeven met een plaatje dat in het gras ligt. Er zijn meerdere rijen van deze plaatjes. De namen zijn Russisch. Dit is dus niet alleen een monument. Het is een oorlogsbegraafplaats. We rijden verder richting Tjøtta vanwaar de boot oversteekt naar Forvika. In plaats van één grotere boot varen er nu twee kleintjes. Op de boot komen we de twee Nederlanders weer tegen die de eland hadden gespot. Zij zijn net als ons aan het rondreizen, alleen kunnen zij het wat rustiger aan doen. Dat zou voor ons ook wel plezierig zijn.

De boot legt eerst aan bij Stokka, een dorp met 5 kilometer weg en dan weer een dorp. Iemand van de lokale bevolking rijdt van de boot af. Een Duitser denkt dat dit de eindhalte is en wil ook afrijden, tot groot vermaak van de medewerker van de bootmaatschappij. Maar ook wij waren even in verwarring gebracht, maar we zagen niemand naar de auto lopen, dus dan doen wij dat ook maar niet. Wij komen nu op een stukje van weg 17 dat alleen maar per boot bereikbaar is ondanks dat het stuk weg wel op het vaste land ligt. De weg is door een bergmassief afgescheiden van de rest van het vaste land. Er ligt gewoon 16 kilometer weg aan de kust tussen twee veerboten in. De volgende boot is dus ook maar 16 kilometer verder. Deze overtocht duurt echter niet zo langs zodat we in de auto kunnen blijven zitten. Dat doen we niet aangezien een toiletbezoek wel handig is op zijn tijd. Daarnaast is meestal wel koffie te vinden, deze keer uit een automaat.

Wij rijden weg 17 tot aan Mossem waar wij de weg verlaten om verder te rijden naar het puntje van het schiereiland Torget. Hier ligt namelijk de Torghatten. Dit is een gat in de berg van zo'n 166 meter lang, 75 meter hoog en 25 meter breed. De legende verteld ons dat dit gaat is ontstaan doordat de ‘herstmannen’ oftewel de paardman met zijn boog een pijl door de berg heen geschoten heeft. Als wij aan komen rijden regent het echter en we moeten toch zo'n 20 minuten lopen om het gat te bereiken. De paardman had zijn gat toch ook wel wat lager kunnen schieten zodat we de regen niet hoefden te trotseren. Maar we hebben geluk. De regen neemt af en we besluiten het erop te wagen. Het is toch nog een hele klim naar boven toe, maar het is de moeite waard. We hebben namelijk mooie uitzichten op de bergen om ons heen. Ook het pad zelf is de moeite waard. Het is goed begaanbaar maar toch avontuurlijk. Na deze klim worden we beloond met het zicht op het gat in de berg. En het gat mag er wezen. Het is een imposant gezicht zo'n immens groot gat in de berg te zien. Het pad loopt verder het gat in waar we via een nogal krakende en piepende trap afdalen. Het is wel een bende in de grot, er is zeker sinds de steentijd geen schoonmaker meer geweest. Aan de andere kant van het gat hebben we uitzicht over zee. Als we weer terug lopen bedenken we ons dat het wel een gelukkige holbewoner moet zijn geweest die hier zijn stek had gevonden. Het is volgens mij de enige holbewoner met een doorzon-grot. Het tocht alleen een beetje.

Wij lopen het pad terug naar beneden. Beneden aangekomen komen we net de twee Nederlanders tegen die op weg zijn naar boven. Die hebben op de camping hun overnachting alweer geregeld. Wij willen nog een stukje verder zuidelijk rijden. We rijden langs Brønnøysund waar we de kerk bezichtigen. Het is een kerk die het bezichtigen zeker waard is. Daarna gaan we op weg naar Vennesund waar onze volgende boot vertrekt naar Solstad. We hebben echter nog tijd om bij een supermarkt die we tegenkomen enkele boodschappen te kopen. En als wij aan komen rijden bij de boot kunnen praktisch gelijk doorrijden de boot op. Weg 17 verlaat net zuidelijk van Solstad de kust om landinwaarts de E6 te ontmoeten. Wij ontmoeten hier de groene streep op de kaart (de kleur die wij in 2007 onze route in ons kaartenboek hebben gegeven, nu reizen we met oranje). We willen de E6 een klein stukje naar het zuiden volgen om daar een camping te zoeken. Als we echter de E6 tegenkomen mogen we deze kant niet uit. Een politiewagen leidt het verkeer de andere kant op. Dat is erg leuk aangezien het de enige weg naar het zuiden in deze regio is. We vragen ons natuurlijk wel gelijk af waarvoor de weg afgesloten is. We besluiten in ieder geval hier maar een camping te nemen. Deze vinden we 5 kilometer noordelijker.

De camping heeft de cabins op een grasveld staan naast de rivier de Namsen. Als we een foto van de cabin maken zien we achter de cabin een regenboog, al is hij erg vaag. Die moet natuurlijk ook op de foto. Morgen zullen de E6, die dan hopelijk weer open is verder zuidwaarts volgen.


Foto 1: Eland aan zijn koffiepauze

Foto 2: Torghattan, het gat in de berg

Foto 3: Uitzicht vanaf de Torghattan

Foto 4: De kerk van Brønnøysund

dag 11 « » dag 13